پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٨ - زهد و پارسايى در زندگى دنيا

حضرت هرگز در خانه خود اثاثيه تجمّلاتى قرار نداد. بلكه همواره فرش مجلس آن حضرت حصير بود[١].

ديدگاه امام باقر عليه السّلام نسبت به زندگى دنيا ديدگاهى عميق و از روى بصيرت بود. آن حضرت به تمام جنبه‌هاى زندگى دنيوى با روشن‌بينى كامل نگاه مى‌كرد و از همين جهت بود كه از همه لذّت‌هاى دنيوى پارسايى پيشه كرده و دل خاشع خود را به سوى خداوند متعال متوجّه ساخته بود.

از جابر بن يزيد جعفى روايت شده است كه گفت: امام محمّد باقر عليه السّلام روزى به من فرمودند: «اى جابر، من بسيار اندوهگين و نگران هستم».

جابر رو به آن حضرت كرده عرضه داشت: نگرانى و اندوه شما از چه سبب ايجاد شده است؟

امام باقر عليه السّلام در پاسخ جابر اين‌گونه فرمودند:

اى جابر، هركس كه دلش در چشمه زلال دين خداوند عزّ و جلّ وارد شده باشد، ورود در اين چشمه جوشان او را از آنچه غير اوست مشغول مى‌كند. اى جابر، دنيا چيست و چه ارزشى دارد و نهايت آن به كجا خواهد رسيد؟ آيا جز اين است كه نهايت دنيا و رسيدن آن مركبى است كه بر آن سوار شوى و يا لباسى كه بپوشى و يا زنى كه به دست آورى؟![٢].

درباره موضوع ترغيب مردم به زهد و پارسايى در دنيا و رو آوردن به خداوند متعال و بر حذر بودن از فريفتگى به زرق‌وبرق دنيا و مرتكب شدن گناه در آن، كلمات درربار فراوانى از امام باقر عليه السّلام نقل گرديده است.

در اينجا به بحث ويژگى‌هاى شخصيتى درخشان امام باقر عليه السّلام خاتمه مى‌دهيم.

[١] . دعائم الاسلام ٢/ ١٥٨.

[٢] . البدايه و النّهايه ٩/ ٣١٠، حياة الامام محمّد الباقر ١/ ١١٥- ١٣٤ با اندكى تصرّف.