پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٤ - ج - دعاى امام باقر عليه السلام در حال سجده

خداوندا تو پاك و منزّهى، خداوندا تو به حقيقت و باز هم به حقيقت پروردگار منى، خداوندا سجده من بر تو از روى تعبّد و بندگى است، خداى من، كارهايم در برابر ذات مقدّس تو ضعيف و كم است. تو كارهاى مرا به لطف و كرمت زياد كن ...

خداوندا مرا از عذاب روز قيامت همان روزى كه بندگانت را در پيشگاه خود به پا مى‌دارى حفظ كن. خداوندا توبه مرا بپذير چرا كه تو توبه‌پذير مهربانى‌[١].

٢. ابو عبيده حذاء روايت مى‌كند كه: از امام باقر عليه السّلام در حال سجود شنيدم كه مى‌فرمود:

«اسألك بحق حبيبك محمد صلّى اللّه عليه و اله إلّا بدّلت سيّآتي حسنات، و حاسبتني حسابا يسيرا»؛

خدايا تو را به حقّ حبيبت محمّد صلّى اللّه عليه و اله سوگند مى‌دهم كه گناهان مرا تبديل به حسنات نمايى و در هنگام حساب بر من آسان‌گيرى.

سپس شنيدم كه آن حضرت در دوّمين سجده خود فرمودند:

«اسألك بحق حبيبك محمد صلّى اللّه عليه و اله إلّا ما كفيتني مؤونة الدنيا، و كلّ هول دون الجنة»؛

خدايا تو را به حقّ حبيبت محمّد صلّى اللّه عليه و اله سوگند مى‌دهم كه مرا از طلب زادوتوشه دنيايم كفايت كنى و هر بلا و اندوهى كه فرجامى جز بهشت داشته باشد.

سپس آن حضرت براى سوّمين‌بار به سجده رفته و در سجود خود فرمودند:

«أسألك بحق حبيبك محمد صلّى اللّه عليه و اله لمّا غفرت لي الكثير من الذنوب و القليل، و قبلت منّي عملي اليسير»؛

[١] . فروع كافى ٣/ ٣٢٢.