پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٥١ - از وصاياى امام باقر عليه السلام

نيست، هيچ كار عاقلانه‌اى به مانند مخالفت با هواى نفس نبوده و هيچ ترسى به خوبى آن ترس كه مانع انسان شود و اميدى به نيكى آن اميد كه ياور انسان باشد نيست.

هيچ تهيدستى چون تهيدستى دل، هيچ بى‌نيازى چون بى‌نيازى نفس و هيچ نيرويى چون نيروى غلبه بر هواى نفس نمى‌باشد.

هيچ نورى چون نور يقين، هيچ يقينى به مانند كوچك شمردن دنيا و هيچ معرفتى به‌پايه معرفت نفس نيست.

هيچ نعمتى همچون تندرستى، هيچ عافيتى چون مدد يافتن از توفيق، شرفى بالاتر از بلندى همت، پارسايى به‌پايه كوتاهى آرزو و هيچ آزمندى زشت‌تر از كشمكش بر سر مناصب دنيوى نيست.

هيچ دادگرى به مانند دادن حق به ديگران و هيچ تجاوزى چون ستم، هيچ ستمى به مانند تبعيت از هواى نفس، هيچ بندگى بسان به‌جاى آوردن واجبات، هيچ ترسى چون اندوه، هيچ مصيبتى چون فقدان عقل و فقدان عقلى چون كمى يقين و كمى يقينى بسان عدم ترس، و هيچ عدم ترسى به بدى كمى اندوه بر نبودن ترس نمى‌باشد.

مصيبتى چون سبك شمردن گناه و تن در دادن و قانع شدن به حال فعلى نيست.

فضيلتى چون جهاد، جهادى چون جهاد با نفس و نيرويى قويتر از فروخوردن خشم نيست.

هيچ گناهى به مانند حبّ بقا و ذلتى چون ذلت طمع نيست، مبادا در اين عرصه [كه برايت تشريح كردم‌] فرصت را از دست بدهى كه از دست دادن فرصت در اين ميدان‌