پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤ - صبر و بردبارى

مجلس اسلام خود را آشكار كرده و طريق حق را كه طريق اهل بيت باشد در پيش گرفت‌[١].

٢. از ديگر مظاهر باشكوه و شگفت‌انگيز صبر و بردبارى امام باقر عليه السّلام مى‌توان به داستان زير اشاره كرد:

آورده‌اند كه مردى شامى به مجلس درس امام محمّد باقر عليه السّلام مى‌آمد و به درس آن حضرت گوش فرامى‌داد. او بسيار شيفته مباحث علمى امام باقر عليه السّلام گرديده بود. امّا روزى با تندى رو به امام باقر عليه السّلام كرده، به آن حضرت گفت:

محمّد!، گمان نكنى كه من از روى دوستى و محبّت به تو به مجلس درست حاضر مى‌شوم. چنين نيست. بلكه من نسبت به كسى در روى زمين بيشتر از تو و اهل بيت تو كينه ندارم. و به اين مطلب اعتقاد قلبى دارم كه اطاعت و پيروى از فرامين خداوند و فرامين امير المؤمنين كه خليفه مسلمانان است در بغض و ناپسند داشتن شما خاندان است. امّا از آنجا كه مى‌بينم مرد فصيحى هستى و الفاظ و كلمات تو از نظر ادبى زيباست به سوى تو مى‌آيم!!.

امام باقر عليه السّلام نگاهى از روى لطف و دلسوزى به او انداختند. از آن پس آن حضرت او را بيش از پيش غرق در احسان و نيكويى كردند تا حدّى كه آن مرد متنبّه شده و راه حقّ و حقيقت بر او آشكار گرديد. او از حالت كينه و دشمنى به دوستى و ولايت امام باقر عليه السّلام منتقل گرديد، تا آنجا كه تا هنگام مرگ ملازم محضر امام باقر عليه السّلام بود و در هنگام مرگ وصيّت كرد تا امام باقر عليه السّلام بر او نماز بگذارد[٢].

[١] . مناقب آل أبى طالب ٣/ ٣٣٧، بحار الانوار ٤٦/ ٢٨٩، الانوار البهيّه/ ١٤٢، مستدرك البحار ٢/ ٣٨٣.

[٢] . بحار الانوار ١١/ ٦٦.