پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩١ - ٤ افراد گروه صالح

فرموده‌اند:

«تبسّم الرجل في وجه أخيه حسنة، و صرف القذى عنه حسنة، و ما عبد اللّه بشي‌ء أحبّ الى اللّه من ادخال السرور على المؤمن»؛

تبسّم كردن مرد در صورت برادر دينى‌اش براى او حسنه‌اى محسوب مى‌شود، برطرف كردن خار از سر راه برادر مؤمن حسنه محسوب مى‌شود و هيچ عبادتى در نزد خداوند متعال محبوبتر از شاد كردن دل مؤمن نمى‌باشد[١].

امام باقر عليه السّلام مجموعه‌اى از حقوق طرفينى را براى روابط اجتماعى حاكم بر جامعه ياران صالح خود بيان نموده است:

«من حقّ المؤمن على أخيه المؤمن أن يشبع جوعته و يواري عورته و يفرّج عنه كربته و يقضي دينه، فإذا مات خلفه في أهله و ولده»؛

از جمله حقوق مؤمن بر برادر مؤمن او اين است كه او را سير گرداند، عيب او را بپوشاند، اگر ناراحتى و همّ و غمّى به مؤمن برسد آن را برطرف نمايد، اگر بدهكارى‌اى دارد بدهى او را ادا كند، و اگر از دار دنيا رفت در ميان اهل و خاندان و فرزندان او جانشينى نيكو برايش باشد[٢].

آن حضرت همچنين افراد گروه صالح را بر ايجاد عواملى كه منجرّ به نزديكى دل‌ها و ازدياد روح برادرى و انس و الفت و هميارى مى‌شود تشويق و ترغيب مى‌نمودند. از ابو حمزه ثمالى روايت شده است كه گفت: با حضرت امام باقر عليه السّلام هم‌سفر بودم. در منزلى اتراق كرديم. امام باقر عليه السّلام مقدارى راه رفتند، سپس به نزد من برگشتند. هنگامى كه به هم رسيديم آن حضرت با من به گرمى دست دادند. به آن حضرت عرض كردم: خدا مرا قربانت كند، آيا ما چند

[١] . كافى ٢/ ١٨٨.

[٢] . كافى ٢/ ١٦٩.