پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٣ - ايجاد موازنه ميان طلب رزقوروزى و طلب مكارم اخلاقى

براى انجام دادن وظيفه اصلى و رسيدن به آن هدف نهايى كه انسان براى آن آفريده شده و عبارت از حمل امانت الهى، رساندن آن به همه مردم و استوار ساختن اصول و بنيادهاى آن در جامعه مى‌باشد برسند. آن حضرت از پيروان خود انتظار داشت تا به افق‌هاى دوردست و همّت‌هاى بالا سر بكشند تا ارزش‌هاى معنوى در همه امور مالى آن‌ها حاكم شده، و ديگر به دنبال شهوات نفسانى راه نيفتاده و مشغول به سير كردن جنبه‌هاى نفسانى نشوند. آن حضرت در اين رابطه فرموده‌اند:

همانا اهل تقوا كسانى هستند كه از ديگران بى‌نيازند. اندكى از زندگى دنيا آنان را از طلب دنيا بى‌نياز مى‌نمايد. آنان كسانى هستند كه مخارج زندگى آنان آسان و كم است ... آنان كسانى هستند كه شهوات و لذّت‌هاى خود را براى جهان آخرت به تأخير انداخته‌اند[١].

آن حضرت در يكى از دعاهاى خود اهدافى را كه هر انسانى بايد از طلب رزق‌وروزى داشته و حدّ و حدود طلب رزق‌وروزى را بيان نموده و بر اين مطلب كه بايد ميان طلب روزى و ارزش‌هاى معنوى توازن برقرار باشد اين گونه تأكيد نموده‌اند كه:

«... اسألك اللهمّ الرّفاهية في معيشتي ما أبقيتني، معيشة اقوى بها على طاعتك، و أبلغ بها رضوانك، و أصير بها بمنّك الى دار الحيوان، و لا ترزقني رزقا يطغيني، و لا تبتلني بفقر أشقى به، مضيّقا عليّ، أعطني حظا وافرا في آخرتي، و معاشا واسعا هنيئا مريئا في دنياي ...»؛ خداوندا، از تو رفاه در معيشتم را تا روزى كه زنده هستم مى‌خواهم، تا معيشت و زندگانى من به‌گونه‌اى‌

[١] . تحف العقول/ ٢٠٩.