پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٠ - تأكيد بر اهميت عامل اقتصادى

خدا سوگند كه مى‌روم و او را موعظه و نصيحت مى‌كنم. به او نزديك شدم و سلام كردم. او نيز در حالى‌كه عرق از سرورويش مى‌ريخت جواب سلام مرا داد. به خدمتش عرض كردم خدا تو را خير دهد، بزرگى از بزرگان قريش در اين ساعت گرم روز با اين حال در طلب دنيا آمده است؟ اگر مرگ تو در اين حالت برسد چه مى‌كنى؟

امام باقر عليه السّلام در پاسخ فرمودند:

اگر مرگ من در اين حالت برسد، در حالتى رسيده كه من در حال بندگى و فرمانبردارى خداى عزّ و جلّ مى‌باشم؛ چون من با اين عمل خود و خانواده خود را از مردم و از امثال تو بى‌نياز مى‌نمايم. امّا اگر مرگ من در حالتى بيايد كه من در حالت گناهى از گناهان خدا باشم، آن‌گاه از رسيدن مرگ در آن حالت خواهم ترسيد.

به خدمتش عرض كردم: راست گفتى كه خداى رحمتت كند، من مى‌خواستم تو را نصيحت كنم امّا تو مرا نصيحت كردى»[١].

امام باقر عليه السّلام براى تشويق و ترغيب همگان بر كار و كوشش، فعّاليّت و طلب رزق‌وروزى به سيره پرورش پدران و اجداد گرام خود استناد مى‌فرمود، آن حضرت روايت نموده‌اند كه:

مردى حضرت امير المؤمنين علىّ بن أبى طالب عليه السّلام را ملاقات نمود كه بر يك گونى از هسته خرما نشسته بود، او به آن حضرت عرض كرد: اى ابو الحسن، درون اين گونى چيست؟ حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمودند: انشاء اللّه صد درخت خرما. آن حضرت هر صد هسته خرما را در زمين كاشتند و هيچ‌كدام از آنان ضايع نگرديد[٢].

امام باقر عليه السّلام همواره ياران خود را از كسالت و تنبلى كردن از فعّاليت مثبت‌

[١] . كافى ٥/ ٧٣- ٧٤.

[٢] . كافى ٥/ ٧٥.