پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦ - بخش دوم برداشتهايى از شخصيت حضرت امام باقر عليه السلام

ثابت‌قدم بود. نشانه‌هاى تقرّب به خداوند در چهره او و رفتارش ظهور پيدا كرده، پاكى برگزيدگى از جانب خداوند در همه شئون زندگى او آشكار بود[١].

١١. ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه مى‌نويسد: محمّد بن علىّ بن الحسين، سرور فقيهان منطقه حجاز بوده است، مردمان از او و پسرش جعفر فقه را آموخته‌اند[٢].

١٢. ابو نعيم اصفهانى درباره امام باقر عليه السّلام گويد: او كسى است كه همواره به ياد خدا و داراى حضور قلب، در برابر خداوند متعال خاشع و در برابر سختى‌هاى روزگار بسيار صابر بوده است. او ابو جعفر محمّد بن علىّ باقر از سلاله دودمان نبوّت مى‌باشد. وى كسى است كه هم از جهت دينى داراى شرافت و هم از نظر حسب و نسب، والا و بلندمرتبه است. سخنانش همه در پند و اندرز و هشدار از عوارض و خطرات راه‌هاى زندگى بوده، اشك چشمش هميشه جارى و هميشه ديگران را از دشمنى و جدال نهى مى‌نموده است ٣.

١٣. احمد بن يوسف دمشقى قرمانى درباره امام محمّد باقر عليه السّلام چنين آورده است: منبع فضايل و افتخارات امام محمّد بن على باقر رضى اللّه عنه بدين‌جهت باقر ناميده شده است كه علم را مى‌شكافته.

درباره اختصاص لقب باقر به آن حضرت اين‌گونه هم گفته شده است كه:

او به‌خاطر روايتى كه جابر بن عبد اللّه انصارى از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله نقل نموده به اين لقب اختصاص يافته است. جابر بن عبد اللّه گويد: پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله فرموده است: اى جابر، نزديك است كه تو با فرزندى از فرزندان حسين ملاقات كنى كه‌

[١] . مطالب السّؤول ٨٠، كشف الغمّه ٢/ ٣٢٩، صواعق محرقه ٣٠٤ با اندكى اختلاف.

[٢] . المدخل إلى موسوعة العتبات المقدّسة ٢٠١. ٣. حلية الاولياء ٣/ ١٨٠.