پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٢٣ - ب اقرار به گناه و توبه از آن

خود را چنان‌كه گذشت بسيارى نماز و روزه و عبادت دانسته است.

امام باقر عليه السّلام همچنين همگان را به خواندن قرآن كريم و رفتار براساس راه و روش مستقيم آن تشويق مى‌فرمودند.

همچنان‌كه آن حضرت همگان را بر اين مطلب كه روابط و ارتباطات اجتماعى خود را براساس دورى و نزديكى افراد از خداوند متعال برنامه‌ريزى نمايند تشويق مى‌فرمودند. آن حضرت احاديث شريف جدّ بزرگوار خود حضرت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله را كه بر اين مسأله تأكيد دارد نقل مى‌نمودند. از آنجمله است كلام پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله كه:

دوستى و محبّت يك مؤمن به مؤمن ديگر- فقط به‌خاطر رضاى خدا- از بزرگترين شاخه‌هاى ايمان است، هركس ديگران را فقط به‌خاطر خدا دوست بدارد و دشمنى آنان كه خداوند آن‌ها را دشمن مى‌دارد در دل داشته باشد، فقط در جهت جلب رضايت خدا از مال خود بذل و بخشش كند و آنجا كه خداوند راضى نيست از خرج كردن خوددارى كند، از كسانى است كه به رتبه «اصفيا» يا برگزيدگان و خالصان درگاه خداوند نايل آمده است‌[١].

ب. اقرار به گناه و توبه از آن‌

همواره هدف و راه اهل بيت عليهم السّلام، درمان بيمارى‌هاى روحى بشر و استحكام عناصر خير و نيكى در آن بوده است. آنان همواره به بيرون راندن عوامل شرّ و ضعف و غفلت از جان انسان‌ها مبادرت مى‌نموده‌اند.

بشر داراى طبيعتى است كه گاه به راه مستقيم رفته و گاه راه انحراف در

[١] . محاسن/ ٢٦٣.