پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٢٢ - الف ارتباط دائم با خداوند متعال

عظمت خداوند تعالى و تدبّر در سيطره و كنترل او و البته در سايه همين تدبّر، به مرحله انجام عمل صالح مى‌رساند. پس عزم و اراده انسان براى پيروى و اطاعت از خداوند متعال كمك خداوند را در پى خواهد داشت و به دنبال آن ثبات قدم در راه تزكيه نفس براى انسان حاصل خواهد شد.

ارتباط با خداوند متعال سرآغاز چنان معرفت و شناختى است كه مانع از مخالفت انسان با اوامر و دستورات خداوندگار و خالقش مى‌گردد. امام باقر عليه السّلام فرموده‌اند: هركس خدا را معصيت كند در حقيقت، او را نشناخته است‌[١].

بدين‌گونه است كه شناخت خداوند متعال موجب محبّت خدا شده و محبّت صادقانه به خداوند متعال از مخالفت كردن با دستورات محبوب جلوگيرى مى‌كند.

ارتباط با خداوند متعال داراى چندين مرحله است كه از جمله آن‌ها مى‌توان به: حسن‌ظنّ به خدا و اميد به رحمت آن ذات اقدس اشاره نمود. امام باقر عليه السّلام از جدّ بزرگوار خود رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله روايت نموده‌اند كه آن حضرت فرمود:

سوگند به خداوندى كه جز او خداوندى نيست، خير دنيا و آخرت به هيچ مؤمنى داده نخواهد شد مگر به‌واسطه حسن‌ظنّ به خدا و اميد به آن ذات مقدّس، اخلاق خوش و خوددارى كردن از غيبت مردمان‌[٢].

همچنين ارتباط با خداوند تعالى از راه مداومت بر انجام عبادات نيز به دست مى‌آيد كه امام باقر عليه السّلام گروه ياران صالح خود را همواره بر بسيارى عبادت خدا تشويق و ترغيب مى‌نمود تا آنجا كه يكى از خصوصيّات ياران‌

[١] . تحف العقول/ ٢١٥.

[٢] . كافى ٢/ ٧٢.