پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٢٠ - د توجه دائم به روز قيامت

همواره مراقب عقل و ضمير و وجدان و احساس آدمى است و همه حركات و سكنات او را مى‌شمارد. به همين دليل حضرت امام باقر عليه السّلام تأكيد زيادى بر احساس اين مراقبت الهى از ناحيه انسان داشتند تا اين‌كه همين احساس خود انگيزه‌اى براى اصلاح نفس و تزكيه آن گردد. آن حضرت در موعظه گروهى از ياران خود اين‌گونه فرموده‌اند كه:

واى بر تو اى انسان، هرگاه براى تو شهوتى پيش بيايد يا زمينه ارتكاب گناهى برايت فراهم شود از روى جهل و نادانى با سرعت به سوى آن مى‌روى و به انجام آن اقدام مى‌كنى. در انجام آن گناه بدان گونه‌اى كه گويا خداوند متعال تو را نمى‌بيند يا اين‌كه گويا خداوند متعال در كمين تو ننشسته است‌[١].

د. توجّه دائم به روز قيامت‌

ياد هميشگى روز قيامت انسان را از انحراف بازداشته و انگيزه‌اى براى رها كردن نفس از قيدوبند شهوات و ظلمت طمع‌هاى دنيوى و پليدى‌هاى هواى نفس مى‌باشد. امام باقر عليه السّلام گروه ياران صالح خود را همواره متوجّه آن روز مى‌كردند تا اين‌كه آنان دائما ياد قيامت را نصب العين خود ساخته و اين امر انگيزه‌اى براى اصلاح و تزكيه نفس آنان گردد. از رواياتى كه در زمينه موعظه و پند دادن به گروه ياران از امام باقر عليه السّلام صادر شده است اين روايت شريف است:

... اى جوينده بهشت، چه خواب طولانى و چه مركب كند رو و چه همّت سستى دارى. پس چه دور است آن‌روز كه تو به آنچه مى‌خواهى برسى!

[١] . تحف العقول/ ٢١٢.