پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠ - بخش نخست امام باقر عليه السلام در يك نگاه

تكامل و دست يافتن به سعادت دنيا و آخرت آماده و شايسته بودند.

امام باقر عليه السّلام از پدر و مادرى علوى و پاك و مهذّب پا به عرصه وجود نهاد.

در وجود آن حضرت صفات نيكوى دو جدّ بزرگوارش امام حسن و امام حسين عليهما السّلام [امام حسن- جدّ مادرى و امام حسين- جدّ پدرى‌] به چشم مى‌خورد، امام باقر عليه السّلام چندسال از عمر شريفش را در سايه جدّ بزرگوارش حضرت امام حسين عليه السّلام به سر برد. آن حضرت در سايه پدر بزرگوار خود حضرت علىّ بن الحسين امام زين العابدين عليه السّلام رشد و نموّ پيدا كرد تا اين‌كه به سنّ جوانى و اوج كمال رسيد. آن حضرت همواره و تا دم شهادت همدم و همگام پدر بزرگوار خود امام سجّاد عليه السّلام بود كه اين برهه از زمان مقارن با نيمه اوّل دهه هجرت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله بود.

گذشته از جدّ بزرگوارش حضرت امام حسين عليه السّلام، پدر بزرگوار امام باقر عليه السّلام يعنى علىّ بن الحسين عليه السّلام نيز الگوى بسيار بلندمرتبه‌اى براى آن حضرت بوده است. چرا كه آن حضرت از فرط زهد و تقوا و عبادت به «زين العابدين»، «سيّد الساجدين»، «قدوة الزّاهدين»، «سراج الدّنيا» و «جمال الدّين»، لقب گرفته بود. آن حضرت به شهادت تمام معاصران خود از بسيارى شرافت، آقايى، دانش، درخشندگى و كمال عقل صددرصد شايسته مقام امامت عظمى و رهبرى جامعه بوده است.

امام باقر عليه السّلام دانش و معرفت را از سرچشمه جوشان چنين پدر بزرگوارى نوشيد، تا اين‌كه سرآمد همگان گرديد و در تمام رشته‌هاى دانش صاحب‌نظر و نوآورى شد. چنان‌كه جدّ بزرگوارش حضرت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله مطابق اين حديث شريف نبوى كه فرمودند او شكافنده دانش‌هاست، وى را به لقب باقر يعنى شكافنده دانش ملقّب فرموده و مسلمانان را به ولادت اين مولود و نقش‌