پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٢ - ٢ دعوت به مكارم اخلاق

مؤمنان باشد يا مرد بدزبان و بيهوده‌گو و گداى سمج را دوست نمى‌دارد، و در مقابل انسان باحيا، بردبار و پاكدامن را دوست مى‌دارد[١].

امام باقر عليه السّلام همچنين كيفيّت برخورد با طبقات مختلف جامعه را اين‌گونه براى همگان روشن ساخته‌اند كه:

هرگاه با منافق روبرو شدى بوسيله زبان خوش با او بساز، امّا مودّت قلبى خود را براى مؤمن نگاه‌دار. امّا اگر با يك يهودى هم همنشين شدى با او به نيكويى همنشينى كن.[٢].

آن حضرت اصول رفتار با گروه‌هاى مختلف مردم را اين‌گونه بيان فرموده‌اند:

چهار چيز است كه در هركس باشد خداوند براى او در بهشت خانه‌اى بنا مى‌كند، كسى كه يتيمى را پناه دهد، كسى كه بر ضعيفى ترحّم آورد، كسى كه به پدر و مادر خود دلسوز و مهربان باشد، كسى كه با مملوك و بنده خود مدارا كند[٣].

آن حضرت همچنين مردم را به برقرارى ارتباط با اهل تقوا و تحكيم روابط با آنان فرا خواندند. چراكه اين دسته از مردم خصوصيّاتى دارند كه هر كس با آن‌ها مصاحبت و هم‌نشينى كند از آن خصوصيّات تأثير مثبت مى‌پذيرد و بدين‌وسيله الگوها و ارزش‌هاى اسلامى در واقع زندگى آنان پياده مى‌شود.

آن حضرت در اين‌باره فرموده‌اند:

اهل تقوا از ميان مردم دنيا همنشينانى هستند كه براى همنشينان خود كمترين سنگينى و مشقّت را دارند. امّا بيشترين كمك و همكارى را براى آنان روا مى‌دارند.

اگر آنان را فراموش كنى به ياد تو مى‌افتند و اگر يادشان نمايى تو را يارى مى‌كنند.

[١] . تحف العقول/ ٢٢٠.

[٢] . تحف العقول/ ٢١٣.

[٣] . خصال ١/ ٢٢٣.