پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٠ - امام باقر عليه السلام و عبد الملك مروان

امام باقر عليه السّلام و عبد الملك مروان‌

عبد الملك به فرماندار يثرب دستور داد تا امام محمّد باقر عليه السّلام را دستگير كرده و آن حضرت را تحت الحفظ نزد او فرستد، حاكم يثرب در اجابت فرمان عبد الملك ترديد كرد و ديد كه حكمت در اين است كه به شكلى اين دستور را لغو كند. بنابراين نامه‌اى به عبد الملك نوشت و در آن آورد:

اين نامه‌اى كه به تو مى‌نويسم به‌معناى مخالفت با دستور تو و ردّ فرمانت نيست، امّا اين‌گونه مى‌بينم كه از سر دلسوزى و خيرخواهى تو را نصيحتى كنم، مردى كه او را از من خواسته‌اى كسى است كه امروزه در روى زمين پاكدامن‌تر، پارساتر و پرهيزگارتر از او وجود ندارد. چون او به محراب عبادت رفته و قرآن تلاوت مى‌كند پرندگان و حيوانات وحشى از زيبايى صدايش گرد او حلقه مى‌زنند. قرائت قرآنش شبيه مزامير آل داود است. اين مرد از داناترين و مهربانترين مردمان است. وى از لحاظ عبادت و بندگى خدا نيز در ميان همه مردم سخت‌كوشترين افراد است، من مصلحت نمى‌بينم كه اميرمؤمنان متعرّض چنين شخصى گردد، چراكه خداوند متعال هرگز سرنوشت گروهى را تغيير نمى‌دهد مگر اين‌كه خود سرنوشت خود را تغيير بدهند.

هنگامى كه اين نامه به عبد الملك رسيد، از رأى خود مبنى بر دستگيرى امام باقر عليه السّلام صرف‌نظر كرده و سخنان حاكم مدينه را صحيح دانست‌[١].

[١] . الدرّ النظيم/ ١٨٨، ضياء العالمين ج ٢، شرح‌حال امام باقر عليه السّلام.