پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٠ - ٥ برحذر داشتن ديگران از نشست و برخاست با طايفه صوفيه

تهجّد و شب‌زنده‌دارى هدفى جز اينكه چارپايى براى منافع خود به چنگ آورند، ندارند. آنان عمرى را به سختى مى‌گذرانند تا اينكه بتوانند با استفاده از نادانى مردم براى خود درازگوشى به زير زين آورند. آنان جز براى فريفتن مردم به تسبيح و تهليل نمى‌پردازند، و جز براى پركردن كاسه‌هاى طمع و به چنگ آوردن دل نادانان به خوردن غذاى كم مبادرت نمى‌كنند، آنان چون با مردم صحبت مى‌كنند، همواره از محبّت سخن به ميان مى‌آورند، امّا با گمراهى‌هاى خود مردم را در چاه ضلالت و گمراهى مى‌اندازند. ورد آنان رقص و كف زدن و ذكر آنان آوازخوانى و غنا مى‌باشد.

جز سفها و نادانان كسى از آنان پيروى نمى‌كند و جز احمقان كسى به آنان معتقد نمى‌شود. هركس به زيارت يكى از مرده يا زنده آنان برود گويا كه به زيارت شيطان و عبادت بت‌ها رفته است، و هركس يك تن از آنان را كمك و يارى نمايد، گويا كه معاويه و يزيد و ابو سفيان را كمك و يارى نموده است.

يكى از اصحاب آن حضرت رو به ايشان كرد و عرضه داشت: حتّى اگر آن شخص از صوفيه به حقوق شما اهل‌بيت اعتراف داشته باشد؟

امام عليه السّلام او را نكوهش كرد و بر سر او فرياد زد كه: اين سخن را كنار بگذار. آيا اگر كسى به حقوق ما اعتراف داشته باشد به سمت راه و روشى مى‌رود كه خشم و ناراحتى ما در آن است؟ آيا نمى‌دانى كه اينان از پست‌ترين طايفه‌هاى صوفيه هستند، البته همه طوايف صوفيه جزو مخالفان ما هستند و راه و روش آن‌ها با طريقه ما مغاير و منافر است، آنان جز نصارى يا مجوس اين امّت نيستند، آنان همواره سعى دارند تا با بازدم دهن‌هاى خود نور خدا را خاموش كنند درحالى‌كه خداوند نور خود را به حدّ كمال مى‌رساند اگرچه كافران را ناخوش آيد[١].

[١] . اردبيلى، حديقة الشيعه، ٦٠٢- ٦٠٣ به نقل از مرتضى راضى در كتاب فصول، و ابن حمزه در كتاب/ الهادى الى النّجاة، هر دوى آن‌ها به نقل از شيخ مفيد، و به نقل از او در روضات الجنّات/ ٣/ ١٣٤.