پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٢ - ٨ نامه معروف آن حضرت در رد اهل جبر و تفويض

اسلام بيرونند.

نخستين خبرى كه درستى آن به تأييد قرآن رسيده و قرآن بدان گواه است و در آن اختلافى نيست، خبرى است كه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلم فرموده «من در ميان شما دو امانت سنگين به‌جا مى‌گذارم. كتاب خدا و عترت خودم خاندانم، مادام كه شما بدين‌دو تمسّك كنيد، هرگز گمراه نشويد، و به راستى كه اين‌دو از هم جدا نشوند تا در سر حوض بر من وارد شوند.

حال با توجه به اين حقيقت كه هرخبرى كه موافق قرآن است بر امت لازم و واجب است آن را بپذيرند، وقتى در صريح قرآن كريم شواهدى بر صحت حديث فوق بيابيم همانند گفته خداوند- جلّ و عزّ- ولىّ شما، تنها خدا و پيامبر اوست و كسانى كه ايمان آورده‌اند: همان كسانى كه نماز برپا مى‌دارند و در حال ركوع زكات مى‌دهند. و هركس خدا و پيامبر او و كسانى را كه ايمان آورده‌اند ولىّ خود بداند [پيروز است، چراكه‌] حزب خدا همان پيروزمندانند[١] و عامّه در رابطه با همين آيه، اخبارى روايت كرده‌اند كه حضرت امير المؤمنين [على بن ابى طالب‌] در حال ركوع انگشترش را به صدقه داد و خدا از او قدردانى كرد، و اين آيه را درباره او نازل كرد و ما ديديم رسول خدا چنين گفت كه: «هركه را من مولا و آقا هستم على مولا و آقا است» و هم خطاب به على عليه السّلام فرمود: «تو نسبت به من چون هارونى نسبت به موسى، جز اين‌كه پس از من پيغمبرى نيست» و ديديمش كه مى‌فرمود: «على است كه وامم را مى‌پردازد و به وعده‌ام عمل مى‌كند و پس از من او جانشين من است».

پس آن روايت نخستين كه اين اخبار از آن بدست آمده خبرى است درست و مورد اتّفاق، موافق قرآن است، و در نزد مسلمانان خلافى در آن نيست، و چون قرآن گواه تصديق آن خبر بوده، شواهد ديگرى هم بر صحت آن موجود است، بر امّت لازم و بايسته است كه حتما آن را قبول كنند، زيرا اينها

[١] . مائدة ٥/ ٥٥- ٥٦.