پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٣ - ٢ ميراث كلامى

از خوردن آن نهى فرمود، درخت حسد بود، خداوند متعال با آن‌دو پيمان بست كه به هيچ‌يك از خلايق خداوند كه خدا به او نعمتى عطا فرموده است به چشم حسد نگاه نكنند. ولى آنان بر سر پيمان خود با خداوند ثابت و استوار نماندند[١].

٢. ميراث كلامى‌

١. از احمد بن اسحاق روايت شده است كه گفت: به امام هادى عليه السّلام نامه‌اى نوشتم و از آن حضرت درباره امكان رؤيت خداوند متعال و اختلاف مردم درباره اين مسأله سؤال كردم. امام هادى عليه السّلام در پاسخ من اين‌گونه مرقوم داشتند كه:

مادام كه بين بيننده و ديده شده هوايى وجود نداشته باشد كه چشم اشعه خود را به وسيله آن هوا به ديده شده برساند رؤيت محقّق نخواهد شد. پس هنگامى كه رابطه هوا ميان بيننده و ديده شده قطع شود [مانند وقتى كه حايلى بين بيننده و ديده شده قرار بگيرد] رؤيت محقّق نخواهد شد. و اين مطلب كه هم بيننده و هم ديده شده هردو محتاج به اين هوا براى تحقّق امر ديدن مى‌باشند باعث مشابهت اين‌دو با يكديگر مى‌گردد. چراكه آنچه را كه سبب ديدن در بيننده و ديده شده مى‌باشد واحد است، و بيننده و ديده شده در وجود آن سبب و نياز به آن مساوى مى‌باشد. در اين صورت واجب است كه هردو در نيازمندى مانند يكديگر باشند، و از آنجا كه همه اسباب به مسبّبات خود متّصل مى‌باشند، اگر اين مطلب در رابطه با بشر و خداوند متعال صورت پذيرد تشبيه انسان مخلوق به خداوند خالق لازم مى‌آيد [بنابر اين رؤيت خداوند محال است‌][٢].

٢. از بشر بن بشّار نيشابورى روايت است كه گفت: به سوى آن مرد عليه السّلام‌

[١] . تفسير عيّاشى/ ١/ ٩.

[٢] . كافى ١/ ٩٧، توحيد/ ١٠٩.