پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥٩ - ٤ دوستان اهلبيت

حقايق دين را به ما آموخت و هرآنچه از امور دنياى ما فاسد و پريشان بود اصلاح فرمود و به‌واسطه ولايت و پيشوايى شما كلمه به حدّ كمال رسيد و نعمت بزرگ دين به خلق عطا گشته، پراكندگى امّت به الفت و اتّحاد مبدّل گشت و به ولايت و دوستى شما اطاعات واجب از خلق پذيرفته مى‌شود. خدا دوستى شما را بر خلق واجب كرد، و به شما درجات رفيع و مقام محمود و منزلت عالى معلوم در نزد خود و جاه و عزّت بزرگ و شأن عظيم و مقام شفاعت مقبول اعطا گردانيد.

«رَبَّنا آمَنَّا بِما أَنْزَلْتَ وَ اتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ»؛

پروردگارا، به آنچه نازل كردى گرويديم و فرستاده [ات‌] را پيروى كرديم؛ پس ما را در زمره گواهان بنويس.

رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ‌؛ پروردگارا، پس از آن‌كه ما را هدايت كردى، دل‌هايمان را دستخوش انحراف مگردان، و از جانب خود، رحمتى بر ما ارزانى دار كه تو خود بخشايشگرى سبحان ربّنا إن كان وعد ربّنا لمفعولا؛ منزّه است پروردگار ما، كه وعده پروردگار ما قطعا انجام‌شدنى است.

«يا أولياء اللّه ان بيني و بين اللّه عزّ و جلّ ذنوبا لا يأتي عليها إلّا رضاكم فبحق من ائتمنكم على سره و استرعاكم امر خلقه و قرن طاعتكم بطاعته لمّا استوهبتم ذنوبي و كنتم شفعائي فإني لكم مطيع. من أطاعكم فقد أطاع اللّه و من عصاكم فقد عصى اللّه و من أحبّكم فقد أحبّ اللّه و من أبغضكم فقد أبغض اللّه»؛ اى اولياى خدا، همانا ميان من و خداوند عزّ و جلّ گناهانى است كه جز رضايت و شفاعت شما آن گناهان را محو نخواهد ساخت. پس قسم به حقّ آن‌كس كه شما را امين سرّ خود گردانيد و سرپرست امور بندگان خود قرار داده، اطاعت شما را به طاعت خود مقرون ساخت، از خدا براى من بخشش و آمرزش طلبيده، شفيع من‌