پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠ - بخش نخست حضرت امام هادى عليه السلام در چند سطر

به بهترين شكل در پدر بزرگوارش مجسّم شده بود پرورش يافت.

اين امام بزرگوار از آغاز طفوليّت نشانه‌هاى هوش سرشار و نبوغ زود هنگامى را با خود داشت كه نشان از شمول لطف الهى نسبت به آن حضرت بود.

آن حضرت منصب امامت الهى را پس از پدر بزرگوارش در سنّ هشت سالگى به گردن گرفت كه در ميان اهل‌بيت عليهم السّلام نمونه‌اى ديگر از امامت در سنّ خردسالى بود كه اين امر خود واضحترين دليل بر حقّانيّت خطّ اهل‌بيت رسالت عليهم السّلام در ادّعاى وصايت پيامبر، رهبرى دينى و دنيوى امّت اسلام، خلافت پيامبر اكرم و جانشينى آن حضرت در همه پست‌هاى رهبرى به حساب مى‌آيد.

زندگانى اين امام بزرگ به دو بخش متمايز تقسيم مى‌شود: در مرحله اوّل زندگانى، آن حضرت به همراه پدر بزرگوارش امام جواد عليه السّلام گذران عمر كرده و اين دوران از زندگانى شريف آن حضرت كمتر از يك دهه به طول انجاميده است. امّا مرحله دوّم حيات پربركت آن حضرت بيش از سه دهه به طول انجاميده است. امام هادى عليه السّلام در خلال اين مدّت شش تن از خلفاى دولت عبّاسى را با خود معاصر داشته كه اسامى آنان عبارت است از: معتصم، واثق، متوكّل، منتصر، مستعين و معتزّ. در ايّام حكومت معتزّ عبّاسى بود كه آن حضرت درحالى‌كه حدود چهل و دو سال از عمر شريف و بابركتش مى‌گذشت به درجه رفيع شهادت نايل آمد.

آن حضرت بسان پدران بزرگوار خود از سوى خلفاى ظالم عبّاسى متحمّل ظلم‌ها و ستم‌هاى بى‌شمارى گرديده بود. چراكه عبّاسيان كه بر منصب حكومت دست انداخته بودند از هر وسيله‌اى براى دور كردن اهل‌بيت نبوّت از عرصه سياست و دين جامعه و كوتاه كردن دست آنان از اين منصب الهى‌