پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٩ - ١ اهل بيت عليهم السلام و رهبرى الهى

حقيقتى به عنوان نياز واقعى امت اسلامى كه يكى از مأموريت‌هاى امامان اهل بيت عليهم السّلام به شمار مى‌رفت، مى‌بايست از سوى آن بزرگان نيرومندتر مى‌شد؛ همان امامانى كه نتوانستند آنچه را كه بايد امام مهدى (عجل اللّه تعالى فرجه) به اجرا گذارد، عملى كنند.

آنچه آنان مى‌توانستند انجام دهند اين بود كه افكار عمومى امت را براى پذيرش ولادت امام زمان (عجل اللّه تعالى فرجه) آماده كرده، اين حقيقت را براى آنان روشن كنند كه او زنده خواهد ماند و از پس پرده غيبت، به امور مسلمانان خواهد پرداخت تا اين‌كه زمينه قيام و انقلاب مبارك و شكوهمند او كه قرآن بشارت آن را داده و روايات رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله آن را تأييد كرده‌اند، فراهم شود.

در برابر اين نياز همگانى، عباسيان بر تلاش خود براى جلوگيرى از ولادت او افزوده و شتاب بيشترى به آن مى‌دادند. در چنين شرايطى، امام جواد عليه السّلام و امامان پس از او دو وظيفه داشتند، يكى حفظ روح اميد بزرگ و روشن نگاه داشتن شعله آن بود و ديگرى پنهان داشتن مسأله ولادت امام منتظر (عجل اللّه تعالى فرجه) و زمان آن از ديدگان كاونده حاكميت. آن بزرگواران با اين شيوه مى‌خواستند رهبر الهى و امام موعود (عجل اللّه تعالى فرجه) را- كه خود را وقف خدا مى‌كرد و مى‌بايست پرچم اسلام محمدى را بر دوش كشيده و تمام آرزوهاى پيامبران را تحقق بخشد- از گزند حاكمان عباسى دور نگاه دارند.

امامان اهل بيت عليهم السّلام توانستند با منش و رفتار خود- كه چالش عملى، علمى و اخلاقى آشكارى به شمار مى‌رفت- حاكمان منحرف را رسوا كنند و بدين ترتيب فاصله بزرگى كه ميان حاكميت و خطى كه شايستگى رهبرى امت و به‌