پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٧ - ١ اهل بيت عليهم السلام و رهبرى الهى

به خود، صفوف به هم فشرده جماعت صالحان را در هم شكسته، در ميان آنان نفوذ كند؛ همان‌هايى كه حريصانه بر حفظ تراث اهل بيت عليهم السّلام، علوم ربانى آنان و اسرارى كه به آنان سپرده شده بود پاى‌ورزى مى‌كردند و امانت‌هايى در اختيار داشتند كه تنها مؤمنان از آزمون برآمده شايستگى حفاظت از آن‌ها را داشتند.

بنى عباس كه سلطه يافتن بر جماعت صالحان را ناممكن مى‌ديدند، بر آن شدند تا با نفوذ در ميان آنان، اطلاعاتى كسب كنند تا آنان را در شناسايى خط مخالف حكومت، يارى كند.

اين حاكمان مى‌دانستند كه ولادت منجى موعود امام مهدى (عج) نزديك است، اما زمان ولادت و ظهورش بر آنان پوشيده بود. از همين‌رو شيوه فرعون را در پيش گرفتند كه مى‌كوشيد تا از ولادت حضرت موسى عليه السّلام جلوگيرى كند.

آنان به پندار باطل خود مى‌خواستند از ولادت امام مهدى (عج) ممانعت كنند.

اين بود كه امامان اهل بيت عليهم السّلام را به دقت زير نظر مى‌گرفتند تا مانع به دنيا آمدن كسى شوند كه نامش آنان را هراسان و نگران مى‌كرد. لذا حتى در زندگى فردى و خصوصى آنان نفوذ كرده، مى‌كوشيدند تا كوچكترين مسائل زندگى آنان را با گماشتن مأمور خاصى زير نظر گيرند و اصرار مأمون بر دادن ام الفضل به امام جواد بهترين گواه بر اين مطلب است.

حاكمان عباسى بدين اندازه بسنده نكرده بلكه، اهل بيت عليهم السّلام را در انتخاب همسر و ازدواج و نيز داشتن فرزندان محدود مى‌كردند. مى‌بينيم كه امام رضا عليه السّلام و امامان پس از او در مقايسه با امامان پيش از آن حضرت به طور چشم‌گيرى فرزندان و همسران كمترى داشتند.

خلفاى عباسى در اين راستا تلاش فراوانى به كار بستند تا با انتخاب‌