پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٠ - پديده زهد و سادهزيستى

هميشه اين بيت را زمزمه مى‌كرد:

«خدا را [براى خود] يار و همنشين برگزين؛ و انسان‌ها را به كنارى گذار».[١]

او در زمستان پوستينى بدون جامه زير بر تن مى‌كرد[٢] تا بى‌اعتنايى به دنيا و زهد را به نهايت برساند.

از ديگر كسانى كه به زهد شناخته مى‌شد، «معروف كرخى» بود. او سحرگاهان مى‌گريست و اين ابيات را مى‌خواند:

«گناهان، از من چه مى‌خواهند؟ شيفته من شده، از من دور نمى‌شوند.

گناهان را چه مى‌شود اگر مرا به حال خويش وانهند؟ كه پيرى مرا در بر گرفته است»![٣]

«بشر بن حارث» معروف به بشر حافى از ديگر زاهدان آن روزگار بود.

هموست كه سروده است:

«شبان و روزان را در كهنه جامه‌اى سپرى كردن؛ در حالى كه مردمان گرفتار اندوه و نگرانى [گرد آوردن مال دنيا] هستند.

براى من بهتر است از اين‌كه فردا [ى قيامت‌] به من گفته شود: بى‌نيازى را از آفريده‌اى خواسته‌ام.

مى‌گويند: به اين [زندگى زاهدانه‌] بسنده كرده‌اى؟ مى‌گويم: قناعت، در بى‌نيازى است و نه در فراوانى دارايى و دينار.

در سختى و رفاه به [داده و خواسته‌] خداوند راضى هستم؛ و جز

[١] .

[٢] . حلية الأولياء ٧/ ٣٦٧- ٣٧٣.

[٣] . همان، ٢/ ١٨١: