پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧٣ - مرحله آغازين معرفى جانشين(١٥٠ - ١٧٨ ق)

زمانى كه موسى [بن جعفر] عليه السّلام از دنيا رفت، امام رضا عليه السّلام به وسيله پيكى به داوود فرمود: آن مالى كه نزد تو [و بر ذمه تو] ست به ما بده.

من آن مال را براى حضرت فرستادم».[١]

مى‌بينيم در اين روايت امام كاظم عليه السّلام نام امام پس از خود را به «داوود» نمى‌گويد، بلكه با عبارت «تا پس از من صاحب اين مال، آن را از تو بخواهد» امامت فرزندش حضرت رضا عليه السّلام را تحكيم و بر آن تأكيد مى‌كند.

حضرتش بنا به ضرورت‌ها گاهى نيز همزمان با اشاره و تصريح و در قالب يك گفتار، امامت حضرت رضا عليه السّلام را مطرح مى‌كرد، چرا كه تفاوت درجه فكرى و عقلى و نيز دريافت و درك افراد را در نظر مى‌گرفت.

از «عبد اللّه هاشمى» نقل شده است كه گفت: «ما و دوستداران ما كه تعدادمان به حدود شصت نفر مى‌رسيد نزد قبر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله گرد آمده بوديم.

ابو ابراهيم، موسى بن جعفر عليه السّلام در حالى‌كه دست فرزندش على را در دست داشت، وارد شده، فرمود: آيا مى‌دانيد كيستم؟

گفتيم: سيد و بزرگ مايى.

فرمود: نام و نسب مرا بازگوييد.

گفتيم: موسى بن جعفر بن محمد.

فرمود: اين‌كه با من است كيست؟

گفتيم: او على بن موسى بن جعفر است.

امام عليه السّلام فرمود:

[١] . اصول كافى ١/ ٣١٣؛ اختيار معرفة الرجال/ ٣١٣؛ الارشاد ١/ ٢٥١ و ٢٥١؛ اعلام الورى ٢/ ٤٧( به نقل از: الارشاد ١/ ٢٥١ و ٢٥٢)؛ كشف الغمه ٣/ ٦١ و ٦٢؛ طوسى، الغيبه/ ٩٣/ حديث ١٨ و بحار الانوار ٤٩/ ٢٥.