پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٨ - بخش نخست پرورش امام رضا عليه السلام

تقوا، اخلاص و سيره و منش نيكو سيراب شده بودند. حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام فرزندش على عليه السّلام را مورد عنايت خاص و توجه سرشار خود قرار داده بود. از «مفضل بن عمر» نقل شده است كه گفت: «بر ابو الحسن، موسى بن جعفر عليه السّلام وارد شدم. او على را در دامان گرفته بود و او را مى‌بوسيد و زبان و لبانش را مى‌مكيد و زمانى او را در آغوش مى‌گرفت و بر دوش خود مى‌نشاند و مى‌فرمود: پدر و مادرم فدايت باد، چه‌قدر خوشبويى، وجودت چه پاكيزه و فضل و برترى‌ات چه آشكار است!

به امام كاظم عليه السّلام گفتم: فدايت گردم، محبتى از اين كودك در دل من افتاده كه همانند آن را از هيچ‌كس جز تو نداشته‌ام.

امام عليه السّلام فرمود: «يا مفضل، هو مني بمنزلتي من أبي عليه السّلام‌ ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ»[١] جايگاه او نسبت به من همانند جايگاه من نسبت به پدرم است [سپس تلاوت فرمود:] «فرزندانى كه بعضى از آنان از [نسل‌] بعضى ديگرند، و خداوند شنواى داناست.

گفتم: پس از تو او صاحب اين امر (امامت) است؟

فرمود: آرى».[٢]

امام موسى بن جعفر عليه السّلام پيوسته فرزندش رضا عليه السّلام را مورد محبت خود قرار داده، بزرگ و گرامى مى‌شمرد و او را به لقب و كنيه مى‌خواند. «سليمان بن حفص مروزى» مى‌گويد: «موسى بن جعفر بن محمد عليهم السّلام ...، فرزندش على عليه السّلام را [با لقب‌] «رضا» مى‌خواند و مى‌فرمود: فرزندم رضا را نزدم فراخوانيد، به فرزندم رضا گفتم و فرزندم رضا به من گفت.

[١] . آل عمران/ ٣٤.

[٢] . همان/ ٣٢.