پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٧ - ٥ گفتوگو با ارباب مذاهب اسلامى

ارث برده [و از اين جهت‌] و براساس آيه قبلى مورد حسادت واقع شدند.

«ملك» بزرگى كه آيه قبلى از آن نام برده نيز همان فرمانبردارى از اين برگزيدگان پاك مى‌باشد.

عالمان پرسيدند: آيا خداوند «برگزيدگى» را در كتاب خود تفسير كرده است؟

امام عليه السّلام فرمود: [خداوند،] برگزيدگى را تنها به صورت صريح و ظاهرى در دوازده جاى قرآن تفسير نموده است:

نخست: آن‌جا كه مى‌فرمايد: «وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ‌[١]؛ و خويشان نزديكت را هشدار ده» (يعنى، قبيله مخلص خويش را هشدار ده). «أبىّ بن كعب» اين آيه را چنين خوانده و در قرآن جمع‌آورى شده توسط «عبد اللّه بن مسعود» نيز چنين ثبت شده بود، اما «عثمان بن عفان» كه از او خواسته بود قرآن را گردآورى كند، اين تفسير را از آن حذف كرد. اين فرمان خدا كه در آن، خاندان [پيامبر] را مورد توجه قرار داد، منزلتى بلند، فضلى سترگ و شرافتى بس والا براى ايشان به شمار مى‌رود.

دوم: اين‌كه خداوند مى‌فرمايد: «إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً[٢]؛ خدا فقط مى‌خواهد آلودگى را از شما خاندان [پيامبر] بزدايد و شما را پاك و پاكيزه گرداند». اين فضيلت آن‌چنان روشن و آشكار است كه هيچ معاندى آن را انكار نمى‌كند.

سوم: زمانى بود كه خداوند پاكان خلقش را از ديگران متمايز كرد [و باز شناسانده‌]، پيامبر صلّى اللّه عليه و اله را مخاطب آيه «ابتهال» قرار داد و فرمود: «فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ‌

[١] . شعراء/ ٢١٤.

[٢] . احزاب/ ٣٣.