پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤٩ - در آستان رسالت

خداوند متعال پيش از پديد آمدن اشياء، به آن‌ها آگاه است.[١]

٤. از «يونس بن عبد الرحمن» نقل است كه: «به ابو الحسن [على بن موسى‌] الرضا عليه السّلام گفتم: چنين براى من روايت شده است كه خداوند [همه‌] علم است كه جهل در او نيست، [همه‌] حيات است كه مرگ [و نيستى‌] در او نيست و [همه‌] نور است كه تاريكى در او نيست.

امام عليه السّلام فرمود: كذلك هو؛ او همان‌گونه [كه توصيف شده‌] مى‌باشد.[٢]

در آستان رسالت‌

١. «ابن السكيت» از ابو الحسن رضا عليه السّلام پرسيد: «چرا خداى- عز و جل- موسى بن عمران را با [معجزه‌] عصا و يد بيضاء و ابزار [ى كه با] سحر [ساحران هماوردى مى‌كرد]، عيسى را با [معجزه‌] طب [و درمان بيماران درمان‌ناپذير] و محمد صلّى اللّه عليه و آله را با [معجزه‌] بيان و خطابه فرستاد؟

امام عليه السّلام فرمود: آن هنگام كه خداوند، موسى را به پيامبرى برانگيخت، سحر و جادو بر آن روزگار غالب و همه‌گير بود. از اين‌رو موسى از سوى خداوند ابزارهايى [و معجزه‌هايى نشان داد] كه ساحران، از انجام آن درماندند و بدين ترتيب، سحر آنان را باطل و حجت و برهان [رسالت‌] خود را اثبات كرد. زمانى كه خداوند- تبارك و تعالى- عيسى عليه السّلام را به پيامبرى مبعوث كرد، بيمارهاى مزمن [و درمان‌ناپذير] همه‌گير شده بود و مردم، نيازمند درمان بودند.

اين بود كه عيسى عليه السّلام از نزد خداوند- عزّ و جلّ- چيزى را براى آنان آورد كه بدان دست نمى‌يافتند، از جمله اين‌كه به فرمان خداوند، مردگان را براى آنان‌

[١] . توحيد الصدوق/ ١٣٦.

[٢] . توحيد صدوق/ ١٣٨.