پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤٨ - در آستان توحيد

مى‌پذيرم.

امام عليه السّلام فرمود: در هر مورد كه مى‌خواهى بپرس.

مرد بلخى گفت: خداى تو كى (از چه زمانى) بود؟ چگونه بوده و [در امر آفرينش و ديگر كارهايش‌] بر چه چيزى متكى بوده است؟ مرا از اين امور آگاه كن.

امام عليه السّلام فرمود: إن اللّه- تبارك و تعالى- أيّن الأين بلا أين، و كيّف الكيف بلا كيف، و كان اعتماده على قدرته؛

خداوند- تبارك و تعالى- بدون اين‌كه «اين» (مكان) داشته باشد آن را مكان گرداند و بدون اين‌كه خود «كيف» (چگونگى) داشته باشد، چگونگى را آفريد و [در آفرينش و ديگر امور] بر قدرت خويش تكيه دارد.

مرد بلخى برخاست و سر مبارك امام عليه السّلام را بوسيد و گفت: گواهى مى‌دهم كه خدايى جز خداى يگانه نيست، محمد فرستاده اوست و على، وصى رسول خدا و پس از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله على متولى كارهاى او [در ابلاغ رسالت و ادامه دهنده خط او] است و شما [خاندان‌]، امامان راست‌گفتار هستيد و تو جانشين ايشان هستى».[١]

٣. از «حسين بن بشار» نقل شده است كه گفت: «از ابو الحسن، على بن موسى الرضا عليه السّلام پرسيدم: آيا خداوند مى‌داند چيزى كه نبوده، در صورت شدنش چگونه خواهد بود؟ يا اين‌كه تا آن چيز نشود (صورت خارجى به خود نگيرد) نمى‌داند؟

امام عليه السّلام فرمود: إن اللّه تعالى هو العالم بالأشياء قبل كون الأشياء؛

[١] . التوحيد/ ١٣٦.