پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٥ - ٩ گفتوگوى امام رضا عليه السلام با سليمان مروزى

سليمان گفت: منظور من اين است كه «اراده»، فعلى است «قديم» كه از خدا صادر مى‌شود.

امام عليه السّلام فرمود: آيا ندانسته‌اى كه آنچه قديم و لايزال باشد [ممكن نيست‌] در يك آن و حالت، مفعول، حادث و قديم باشد؟

سليمان پاسخ نداد.

امام عليه السّلام به سليمان فرمود: باكى نيست، پرسش خود را به پايان برسان.

سليمان گفت: گفتم كه «اراده» يكى از صفات اوست.

امام عليه السّلام فرمود: اين را بسيار تكرار كرده‌اى. [حال بگو كه اين‌] صفت او حادث است يا ازلى و قديم؟

گفت: حادث است.

امام عليه السّلام فرمود: اللّه اكبر، پس اراده او حادث است و اگر يكى از صفات او بود بايد ازلى و قديم مى‌بود.

سليمان سخنى بر زبان نياورد.

سپس امام عليه السّلام فرمود: هرچيزى كه ازلى باشد، مفعول نمى‌شود.

سليمان گفت: اشياء [معلول‌] اراده او نبوده و [خداوند] اراده [پديد آوردن‌] چيزى نكرده است.

امام عليه السّلام فرمود: گرفتار وسواس (ماليخوليا) شده‌اى. اى سليمان، [به زعم تو، خداوند موجودى را] آفريد و كارى انجام داد كه اراده آفريدن آن موجود و انجام آن كار را نداشته است. چنين توصيفى شايسته كسى است كه نمى‌داند چه مى‌كند و خداوند منزه از اين [توصيف‌] است.

سليمان گفت: اى سرور من، گفتم كه اراده، همانند: شنوايى، بينايى و علم است.