براى هيچ بشرى سزاوار نيست كه خداوند، كتاب آسمانى و حكم و نبوت به او دهد، سپس او به مردم بگويد: غير از خدا، مرا پرستش كنيد، بلكه سزاوار مقام او، اين است كه بگويد: مردمى الهى باشيد، آن‌گونه كه كتاب خدا را مى‌آموختيد و درس مى‌خوانديد و غير از خدا را پرستش نكنيد. و نه اين‌كه به شما دستور دهد كه فرشتگان و پيامبران را، پروردگار خود انتخاب كنيد. آيا شما را، پس از آن‌كه مسلمان شديد، به كفر دعوت مى‌كند؟».

على عليه السّلام فرمود: «يهلك فيّ إثنان و لا ذنب لي، محب مفرط و مبغض مفرّط، و أنا أبرء إلى اللّه- تبارك و تعالى- ممن يغلو فينا و يرفعنا فوق حدنا كبراءة عيسى بن مريم عليه السّلام من النصارى، قال اللّه تعالى: وَ إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالَ سُبْحانَكَ ما يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ ما لَيْسَ لِي بِحَقٍّ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما فِي نَفْسِي وَ لا أَعْلَمُ ما فِي نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ* ما قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا ما أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَ رَبَّكُمْ وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيداً ما دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَ أَنْتَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيدٌ[١]؛

دو كس به وسيله من هلاك مى‌شود، بدون اين‌كه من در هلاكت او دخيل و مقصر باشم:

آن كس كه مرا دوست مى‌دارد و در اين راه زياده‌روى مى‌كند و آن كس كه دشمنى با مرا از حد بگذراند. كسى كه درباره ما راه غلو و افراط در پيش گيرد و ما را بيش از آنچه هستيم بخواند [به بيراهه رفته‌] به درگاه خداوند از آنان بيزارى مى‌جويم، همچنان‌كه عيسى بن مريم عليه السّلام از نصارى بيزارى جسته است. همان‌هايى كه خداوند درباره‌شان مى‌فرمايد: «و آن‌گاه كه خداوند به عيسى بن مريم مى‌گويد: آيا تو به مردم گفتى كه من و مادرم را به‌عنوان دو معبود، غير از خدا انتخاب كنيد؟ او مى‌گويد: منزهى تو، من حق ندارم آنچه را كه شايسته من نيست، بگويم.

اگر چنين سخنى گفته باشم، تو مى‌دانى. تو از آنچه در روح و جان من است آگاهى، و من از

[١] . مائده/ ١١٦- ١١٧.