پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٣ - معجزه وسيله اصلاح

مى‌شدند كه اين به‌معناى تجزيه موجوديت واحد اسلام و تبديل آن به موجوديت‌هاى متعددى بود.

معجزه وسيله اصلاح‌

«اعجاز» امرى است كه تنها از صالحان برمى‌آيد و روشن است كه پيامبران خدا و جانشينان ايشان در رأس اين صالحان قرار دارند. خرق عادت يا همان معجزه، زمانى به‌عنوان دليل و نشانه بوده، گاهى براى ارشاد و هدايت به راه راست ارائه مى‌شد. امام رضا عليه السّلام نيز از اين قدرت و مدد غيبى برخوردار بود. او پس از رسيدن به ولايت‌عهدى از اين توان براى ارشاد و هدايت مردم استفاده كرد. در آغاز ولايت‌عهدى امام رضا عليه السّلام مردم گرفتار خشكسالى شدند. يكى از اطرافيان مأمون و دشمنان امام رضا عليه السّلام زبان به نكوهش و طعن گشوده، مى‌گفتند: «ببينيد، از زمانى كه على بن موسى الرضا به اين سامان آمد و ولى‌عهد ما شد، خداوند باران خود را از ما دريغ كرد.

مأمون كه اين مطلب را شنيد بر گوينده سخت خشمگين شده، از امام رضا عليه السّلام خواست تا به درگاه خداوند دعا كرده، براى مردم طلب باران كند.

امام عليه السّلام به بيابان رفت و مردم نيز بدان سو رفتند تا نتيجه كار را ببينند. امام عليه السّلام بر فراز منبر قرار گرفته، حمد و ثناى الهى به جاى آورد و گفت:

بار خدايا، پروردگارا، تو حق [و حرمت‌] ما خاندان پيامبر صلّى اللّه عليه و اله را بزرگ گردانيدى و از همين‌رو و آن‌سان كه امر كرده‌اى دست به دامان ما برده، به ما متوسل شده‌اند و [بدين وسيله‌] به فضل و احسان و رحمت و نعمت تو اميد بسته‌اند. پس [خداوندا،] بارانى همه‌گير، سودبخش، بدون سستى و كاستى و به دور از زيان بر آنان فروريز و [پروردگارا،] چون اين جمع به خانه و جايگاه خود رسيدند، باران رحمتت فروريختن گيرد.