پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٠ - ١ امام رضا عليه السلام و راهبرى جنبش الهى

انديشه قيام خود را با امام عليه السّلام در ميان گذاشت، مى‌فرمود:

«إنك مقتول فأحدّ الضراب ... فإنّا للّه و انا إليه راجعون، و عند اللّه- عزّ و جلّ- احتسبكم من عصبة»؛

[اى حسين‌]، به يقين كشته خواهى شد، پس جانانه جنگ كن و پايمردى در پيش گير ... همه از خداييم و به سوى او بازمى‌گرديم. خداوند خاندان شما را در سوگتان پاداش دهد.[١]

«موسى الهادى» خليفه عباسى، قيام حسين، صاحب فخ را به تحريك امام كاظم عليه السّلام دانسته، پيوسته امام عليه السّلام را تهديد به قتل مى‌كرد. او مى‌گفت: «به خدا سوگند حسين تنها به فرمان او قيام كرد و در اين راه از دوستى او پيروى نمود، زيرا او (امام كاظم «ع») در ميان خاندانش صاحب منصب امامت است، خدا مرا بكشد اگر او را زنده بگذارم».

«ابو يوسف قاضى» موسى را قانع كرد كه اين مطلب صحت ندارد و بدين ترتيب خشم او را فرونشاند.[٢]

حضرت على بن موسى الرضا عليه السّلام در فعاليت‌هاى الهى و انقلابى راه پدران بزرگوار خود را درپيش گرفت. او تمام خطهاى: سياسى، انقلابى- نظامى، علمى و اجتماعى را همزمان راهبرى مى‌كرد و چنان هوشمندانه اين وظيفه را ايفا مى‌نمود كه فعاليت‌ها و جنبش‌هاى نظامى كه از سوى حضرت رهبرى مى‌شد به دليل پنهان‌كارى فوق العاده، به‌طور كامل از ديد حاكميت دور مانده بود.

اصرار مأمون به امام رضا عليه السّلام مبنى بر پذيرش منصب ولايت‌عهدى، خود

[١] . همان/ ٣٧٦.

[٢] . بحار الانوار ٤٨/ ١٥١( به نقل از: مهج الدعوات/ ٢١٧).