پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٤٩ - ١ امام رضا عليه السلام و راهبرى جنبش الهى

صورت‌] هرگز دين شما دستخوش نابسامانى نخواهد شد و [بدانيد كه‌] «زيديه» پيوسته سپر شما خواهند بود.

بدين ترتيب نظارت امام عليه السّلام بر جنبش‌هاى نظامى و مسلحانه همچنان در نهايت پنهان‌كارى و در پس پرده كتمان محض قرار داشت و تنها كسانى كه در عرصه اقدام‌هاى الهى و انقلابى نقش مؤثرى داشتند از نظارت امام عليه السّلام مطلع بودند. با اين‌كه برنامه‌ريزى امام عليه السّلام در امر راهبرى نهضت‌هاى مسلحانه و عملياتى كردن آن، به‌گونه‌اى بود كه حاكميت نمى‌توانست ارتباطى ميان انقلابيون و امام عليه السّلام بيابد، اما پيوسته امام عليه السّلام را به حمايت و تحريك اين جنبش‌ها و سران آن متهم مى‌كرد.

«ابو جعفر منصور» مى‌گفت: «كيست كه بهانه و دستاويز و عذر مرا نسبت به اين جعفر بپذيرد؟ او يك گام پيش نهاده و گام ديگر خود را پس كشيده، مى‌گويد: از «محمد بن عبد اللّه بن الحسن» دورى مى‌جويم. اگر پيروز شود امر (خلافت) از آن من است و اگر با شكست مراجعه شود من جان به سلامت به در برده‌ام».[١]

رهبران جناح نظامى به‌طور صريح از امام عليه السّلام نامى به ميان نمى‌آوردند، بلكه نزد ياران خود با كنايه از ايشان ياد مى‌كردند. «حسين بن على» صاحب قيام فخ و «يحيى بن عبد اللّه بن الحسن» مى‌گفتند: «قيام ما پس از مشورت با اهل بيتمان بود. با موسى بن جعفر [در مورد قيام‌] مشورت كرديم و او فرمان قيام داد».[٢]

حضرت امام كاظم عليه السّلام به «حسين بن على» صاحب قيام فخ آن‌گاه كه‌

[١] . بحار الانوار ٤٧/ ١٩٢( به نقل از: مهج الدعوات/ ١٨٨).

[٢] . مقاتل الطالبيين، ص ٣٨٣.