انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨١ - عبادت مخصوص خداست

كند. در خيلى از آيات قرآن مسئله عبادت بر ربوبيت حضرت حق جل جلاله پيوند خورده است. عبادت در واقع به انواع مختلف انجام مى‌شود، عبادت يك نوع تذلل و كرنش در برابر خالق است، كرنش و تذلل از خود مظاهر مختلف دارد. به عنوان نمونه ركوع، سجود، دعا كردن، حاجت خواستن، خود را ذليل دانستن، قدرت و عظمت خدا را درك كردن و بعضى چيزهاى ديگر همه از مظاهر تذلل حساب مى‌شوند. بايد انسان در اين‌گونه موارد احتياط كند تا خداى نخوسته ناخود آگاه به عبادت و پرستش غير خدا گرفتار نشود.

عبادت غير خدا به هيچ وجهى جايز نيست و خداست كه خالق ماست، خداست كه رازق ماست، خداست كه خالق و سر پرست ماست، خداست كه به ما رزق مى‌دهد و خداست كه به ما اجر و پاداش مى‌دهد. پس بايد ما او را پرستش كنيم و از پرستش غير او در هر شرايطى اجتناب نماييم. تذلل كردن در پيشگاه موجودى لايتناهى يك امرى عقلى است، عقل ما حكم مى‌كند تا چنين موجودى را به‌عنوان سرپرست، به‌عنوان رازق و مالك، به حافظ صحت و سلامتى، به‌عنوان خالق مرگ و زندگى خود پرستش كنيم و غير اورا سزاوار پرستش ندانيم. اين موجود لايتناهى كيست؟ او نيست مگر خداى واحد توانا، خداى عالم و قدرت‌مند، با توجه به چنين اوصافى انسان حق ندارد كه جز خداى خود كسى ديگر را عبادت نمايد. در سوره مباركه حمد كه در ابتداى قرآن مجيد واقع شده است؛ مى‌فرمايد: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ» در عبادت كه‌