انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٧ - پاداش نيكوكاران

انسان چنين است كه چيزى زياد را خوش دارد. در همين دنيا نيز بعض اوقات انسان براى كسى كمك مى‌كند بسيار ناچيز است و حتى مستحقين كمك نمى‌خواهند آن را بردارند؛ زيرا گرفتن آن را براى خود توهين مى‌دانند و فكر مى‌كند شخص كمك كننده آنان را مسخره كرده است. گاهى بر عكس كمك زيادى صورت مى‌گيرد، گيرندگان با كمال ميل كمك‌ها را مى‌گيرند؛ براى اين‌كه مى‌فهمند كمك كننده به آنان توجهى زياد كرده است. نعمت‌هاى خدا غير از نعمت‌هاى بندگان است. خداوند جل جلاله در بهشت چيزهاى را براى نيكوكاران و پرهيزگاران عنايت مى‌كند كه از انتظار آنان خارج است.

خداوند جل جلاله در روز قيامت آن‌قدر نعمت‌هاى زياد به مؤمنين عطا مى‌كند كه آنان با كمال ميل و رغبت با خوشى و تشكر فراوان آن‌ها را مى‌گيرند. «آخِذِينَ ما آتاهُمْ رَبُّهُمْ» آنان با ميل و رغبت زياد چيزهايى را كه خداوند متعال جل جلاله براى شان لطف و مرحمت مى‌كند برمى‌دارند. نعمت‌هاى‌كه از جانب پروردگار در بهشت براى انسان عطا مى‌شود تعجب برانگيز است. چيزهاى‌كه نه انسان به چشم خود ديده و نه به‌گوش خود شنيده است و حتى به قلب انسان نيز خطور نكرده است. به همين دليل يك مرتبه متحول مى‌شوند و از خداى خويش تشكر مى‌كنند. حالا اين نعمت‌ها براى چه به آنان داده مى‌شود، قرآن مى‌فرمايد: «إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُحْسِنِينَ» براى اين‌كه آنان قبل از فرا رسيدن روز قيامت، در عالم دنيا از نيكوكاران بودند و اين‌همه نعمت مزد اعمال نيك آن‌هاست.