انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٦ - كره هوا و سنگ هاى آسمانى

مى‌گويد: ابر، ماه، خورشيد، كرات، همه به فرمان خداوند جل جلاله در حركت‌اند و براى تو كار مى‌كنند تا تو لقمه نانى را بدست آرى و آن را مانند حيوان از روى غفلت نخورى، خوردن هم به حيوان مربوط مى‌شود و هم به انسان، هردو به غذا خوردن نياز دارد؛ منتهى فرق انسان و حيوان در اين است كه حيوان فقط به خوردنى‌ها فكر مى‌كند، به اين فكر است كه چه بخورد تا شكمش سير شود؛ اما انسان اين‌طور نيست، انسان هم به فكر روزى خود است و هم به فكر روزى دهنده خود؛ يعنى روزى را مى‌خورد و از روزى دهنده تشكر مى‌كند. سعدى مى‌گويد: زمانى‌كه رزق خود را مى‌خورى، مثل حيوان نباش كه از همه چيز غافل باشى و روزى دهنده را فراموش كنى. اوست كه همه چيز را براى تو فراهم كرده است و همه چيز را تحت فرمان تو قرار داده است. اما مواظب خود باش! شرط انصاف نيست كه تو از روز دهنده اطاعت نكنى. اين شعر سعدى گرچند خيلى قديمى شده است و كسى به آن اعتنا ندارد؛ ولى شعر خوبى است، سعدى اين شعر را زمانى سروده است كه خيلى چيزها را انسان نمى‌دانست و اين از بركت علوم است كه امروز ما چيزهاى بيشترى را مى‌دانيم. خداوند براى ما نيز توفيق عنايت فرمايد تا از رازق خود هميشه تشكر نماييم.

خداوند متعال جل جلاله در قرآن مجيد مى‌فرمايد: ما آسمان‌ها را براى شما مسخر كرديم. مسخّر يعنى مورد انتفاع و استفاده شما قرار داديم. همين اشعه كيهانى از آسمان‌هاى ديگر براى انسان مى‌آيد و خداوند جل جلاله آن را براى انسان مسخّر نموده است.