انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٢٥ - شرك گناه نابخشودنى

شرك گناه نابخشودنى‌

«وَ لا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ»

در آيه قبل خوانديم كه خداوند جل جلاله خطاب به پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله وسلم مى‌فرمايد: به مردم بگو، به‌سوى خدا فرار كنيد كه من از جانب او براى شما بيم دهنده آشكارم. مثل اين‌كه يك داكتر متخصص از مرض انسان خبر بدهد. مثلًا چشم شما آب مرواريد و يا آب سياه آورده، زود نزد طبيب برو تا آن را جراحى كند؛ اگر دير شود ممكن است چشم شما كور شود.

در اين آيه مباركه مى‌فرمايد: با خدا معبود ديگر قرار ندهيد كه به شرك مبتلا مى‌شويد، وحدانيت خدا را حفظ كنيد. در قرآن مجيد، روى وحدانيت زياد تأكيد شده است." اله" يا به معناى خالق است يا به معناى معبود. تأكيد آيه مباركه بر اين است كه جز خدا كسى را معبود خود قرار ندهيد، عبادت مخصوص ذات پروردگار است و اگر انسان كسى ديگر را به عنوان معبود پرستش كند شرك است و شرك از گناهان بسيار بزرگ و نا بخشودنى محسوب مى‌شود. اگر" اله" به معنى معبود باشد، عبادت غير خدا شرك است، فرق نمى‌كند معبود غير خدا فرد عادى باشد و يا پيغمبر، در هرصورت عبادت غير خدا جايز نيست و مطلقاً حرام است. شرك در عبادت به هر نحوى كه باشد از همان گناهان كبيره است كه در نزد خدا قابل بخشش نيست. اگر" اله" به معناى خالق باشد نيز شرك به خالقيت است؛ يعنى نعوذ بالله، در خلقت آسمان و زمين، و ساير مخلوقات، كسى ديگر را نيز دخيل بدانيم، يا اين‌كه بگوييم فلان شخص‌