انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٠٤ - حقيقت هاى قرآنى

انبساط باشد، لازم مى‌شود كه زمانى در حال انقباض بسيار شديدى بوده است‌[١] ممكن است كه اين همان انفجار بزرگى باشد كه گفته مى‌شود.

حقيقت‌هاى قرآنى‌

«وَ السَّماءَ بَنَيْناها بِأَيْدٍ وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ»

(از اطلاق آيه) چنين دانسته مى‌شود كه خداوند جل جلاله مى‌فرمايد: ما آسمان را به دست قدرت خود بنا كرديم و از همان ابتداء ما به آن وسعت داديم. چه‌طور خدا آسمان را وسعت مى‌دهد؟ با همان فاصله گرفتن ستاره‌ها و كهكشان‌ها از هم‌ديگر. شايد اين وسعت ادامه همان انفجار بزرگ باشد كه به سرعت ادامه دارد و هيچ توقفى در كائنات وجود ندارد. اين‌ها چيزهاى است كه توسط علم كشف شده است. انسان‌ها بعد از هزاران سال با تلسكوب‌هاى بزرگى كه خود ساخته‌اند، موفق شدند تا حدودى به حقيقت‌ها پى‌ببرند؛ در حالى‌كه قرآن با جمله‌هاى كوتاه تمام حقايق را قبل از هزار و چهارصد سال براى بشر بيان نموده است.

«وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ» اين جمله مباركه قرآن، جمله اسميه است. مثلًا؛ اگر بگوييم كه زيد خورنده است، جمله اسميه گفته مى‌شود. اگر بگوييم زيد مى‌خورد، جمله فعليه گفته مى‌شود. يا اين‌كه بگوييم: احمد رونده است، جمله اسميه است، اگر بگوييم احمد راه مى‌رود، جمله فعليه است. مى‌گويد: جمله اسميه مفيد دوام است، دوام و

[١] - آغاز وانجام جهان/ ص ٧٧- ٧٤( باتلخيص)