انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١ - حقيقت آسمان

مى‌بينم، روز قيامت، ميدان حساب، بهشت و دوزخ، همه را مى‌بينم. وحشت روز قيامت، سختى ميدان حساب، عذاب جهنم و نعمت‌هاى بهشتى را به چشمان خود مشاهده مى‌كنم؛ به همين دليل خواب از چشمانم رفته و رنگم زرد شده است. مى‌بينيد! اگر انسان به يقين برسد اين‌گونه مى‌شود، همه چيز را با چشمان مادى خود مى‌بيند. مثل اين‌كه انسان خانه خود را ببيند، بهشت و جهنم را نيز به همان‌گونه مى‌بيند.

حقيقت آسمان‌

«وَ السَّماءِ ذاتِ الْحُبُكِ»

قسم به آسمان كه داراى حُبك است." حبك" مثل" كُتب" حُبك" جمع" حِباك است و كتب جمع كتاب. براى" حبك" چند معنى را ذكر كرده‌اند. بعضى‌ها گفته اند كه" حباك" به يك فرش بافته شده سِفت (سخت) و نازك گفته مى‌شود. اين را تأويل برده‌اند به آن نظريه كه در اوايل قرن بيست و يكم بعضى از منجمين به آن رسيده بودند؛ آنان مى‌گويند: آسمان مطلق فضا نيست؛ بلكه آسمان يك امر موجود است و از قرآن نيز چنين بدست مى‌آيد كه آسمان موجود است. آسمان غير از ستاره‌ها و سياره‌ها و كرات است. يعنى سيارات، ستاره‌ها، نجوم و كواكب، كرات سماوى يك موضوع جداگانه است و اماّ خود آسمان موضوع ديگرى است كه مفسّرين محترم غالباً بين آن‌ها خلط كرده‌اند. به‌گمان من، مشهور دانشمندان مراد از" سما" به همين فضاى فكر مى‌كنند كه كاملًا خالى است.