انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٧ - ناسپاسى انسان ها

الْإِنْسانُ ما أَكْفَرَهُ»[١] نفرين بر انسان، چه‌قدر ناسپاس است و چگونه بر آفريدگار خود كافر مى‌شود؟! واقعاً اگر به اين همه آثار و حكمت خدا كه براى انسان محيرالعقول است درست توجه شود، انسان به حقيقت خود نيز پى‌ميبرد. در حالى‌كه تمام آثار و حكمت پروردگار توسط همين انسان ناسپاس كشف شده است. انسانى‌كه اين همه آثار و عظمت خدا را به صورت عينى مى‌بيند باز هم از پرستش او سر باز مى‌زند. يقيناً بشر با اين‌همه ناسپاسى خود مستحق عذاب است و بايد به آتش سوزان جهنم بسوزد. «وَ الْأَرْضَ فَرَشْناها فَنِعْمَ الْماهِدُونَ» ما زمين بسيار پسنديده فرش كرديم؛ يعنى ما زمين را براى شما بسيار خوب گسترانيديم، تا شما بدون دغدغه خاطر و ناراحتى‌هاى جسمى و روحى به حيات خود ادامه دهيد. اين فرش بزرگ و پسنديده اكنون براى بشر پوشيده نيست و در نقطه نقطه آن، آثار و نشانه‌هاى خداى متعال را مشاهده مى‌كند. با توجه به پيشرفت‌هاى علمى، بشر بايد تاكنون به وجود خداى حكيم و مدبر آسمان‌ها و زمين يقين كامل پيدا نموده وتسليم او مى‌شد؛ ولى بشر تاكنون به غرور و لجبازى خود غرق است و اگر به عقل خود مراجعه نكند، در گرداب لجاجت خود غرق خواهد شد.

[١] - عبس/ آيه ١٧