انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٤٧ - تقوى پيشه گان

وقايه از آتش جهنم‌

«إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَعِيمٍ»

در مورد متقين آن‌چه كه به‌طور مكرّر از آيات قرآن دانسته مى‌شود، هر كسى‌كه تقوى الهى را پيشه خود سازد از متقيان است. تقوى از ماده" وقايه" است، يعنى حفظ كردن. در علم طِب از اين اصطلاح زياد استفاده مى‌شود، بعضى اوقات براى جلوگيرى از شيوع يك بيمارى مردم را" وقايه" مى‌كنند، دوا مى‌دهند، توصيه‌هاى طبى را براى مردم بيان مى‌كنند، اگر به توصيه‌هاى طبى عمل شود از گسترش مرض جلوگيرى مى‌شود. وقايه يعنى پيش‌گيرى كردن، تقوى داشتن، حفظ كردن. هركس خود را از عذاب خدا حفظ كند متقى گفته مى‌شود. انسان متقى هميشه سعى مى‌كند تا خود را از عذاب خدا حفظ كند، وقايه كند، مرض‌هاى مثل مرض‌هاى جسمى نياز به وقايه دارد و بايد انسان همان‌گونه كه از مرض‌هاى جسمى خود را وقايه مى‌كند، از مرض‌هاى روحى نيز وقايه كند. وقايه از امراض روحى انجام واجبات و ترك محرمات است، هركسى‌كه به اين دو مورد عمل كند از نظر روحى وقايه مى‌شود.

تقوى پيشه‌گان‌

كسى‌كه از خوف خدا واجبات را انجام دهد و محرمات را ترك كند از متقيان و از تقوى پيشه‌گان است. معناى عدالت نيز همين است. در فقه شيعه شرط امام جماعت عادل بودن اوست. شهادت دو نفر عادل را در فقه، بيّنه مى‌گويد. شخص عادل نيز همين دو صفت را به‌همراه دارد، يكى انجام واجبات و ديگرى ترك محرمات. در