انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٣ - كمك به فقراء و نيازمندان

چنين كارى را انجام دهد، خيلى برايش مفيد است و بركات زيادى را در زندگانى او بوجود مى آورد.

البته اين موضوع تنها به پول‌داران و سرمايه داران مربوط نمى‌شود؛ بلكه همه‌ى مردم مى‌تواند چنين كارى را انجام دهد، فقير، پول‌دار، شاه، گدا، هرچه باشد فرق نمى‌كند؛ هركس به اندازه توان خود بايد چيزى را به فقرا كمك كند. كسى‌كه ندارد پنجا افغانى را ماهانه براى فقرا اختصاص دهد، كسى‌كه در حد وسط قرار دارد، هفته يكصد افغانى بدهد، كسى‌كه پول‌داراست، به اندازه توان مالى خود، مى‌تواند مبلغ زيادترى را هر روز يا هر هفته براى فقرا بدهد.

مهم اين است كه هركس به اندازه توان خود به خويشاوندان فقير خود يا به فقراى جامعه كمك نمايد. تمام اين‌ها را كه انسان مى‌دهد به حساب خودش ذخيره مى‌شود؛ چيزى‌كه در راه خدا داده شود ضايع شدنى نيست. بلكه چندين برابر بيشتر به صاحبش برمى‌گردد. تمام اموالى‌كه در راه خدا مصرف شده است در روز قيامت براى انسان پس داده مى‌شود. خداوند جل جلاله" ارحم الراحمين" است. زندگانى قيامت به صد سال و هزار سال خلاصه نمى‌شود، زندگانى قيامت ابدى و پايان ناپذير است. انسان در قيامت" خلود" است. دنيا كشت زار آخرت است، انسان حاصل كشت خود را در قيامت درو مى‌كند و چندين برابر براى انسان پس داده مى‌شود، خزانه خدا هرگز كسرى ندارد و چيزى از آن كم نمى‌شود. داد خدا بى‌حساب مى‌باشد، هر مقدارى كه اراده كند براى انسان مى‌دهد.