انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٢٧ - شفيع قرار دادن

اگر مشركين قريش، يا آنانى‌كه به خود ظلم كرده‌اند، پيش تو بيايند و طلب آمرزش گناهان خود را بكنند و تو نيز براى آنان استغفار كنى‌ «لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً» خدا را توبه پذير و بخشنده خواهى يافت. يعنى من هم آنان را خواهم بخشيد. با توجه به آيه مباركه، شفيع قرار دادن پيغمبر و يا يكى ديگر از بندگان صالح خدا در نزد او هيچ اشكالى ندارد و بلكه جايز هم مى‌باشد.

قرار دادن شريك براى خدا تحت هر عنوانى‌كه باشد جايز نيست. «وَ لا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ» با خدا ديگر معبود و يا شريك قرار ندهيد، من از جانب خدا انذار كننده آشكارم. من شما را بيم مى‌دهم تا به فسق گرفتار نشويد. كائنات را خدا خلق نموده و كسى ديگر در آن‌ها نقش ندارد. در مسئله خلقت تمام كائنات با هم مربوطاند و جز خدا كسى ديگر از كائنات چيزى نمى‌داند. همان‌گونه كه خالق كائنات يك است، معبود نيز يك‌است. خالق و آفريدگار جهان تنها معبودى براى پرستش كنندگان است و هركسى‌كه براى او شريك قرار دهد عذاب سختى را در انتظار خواهد داشت. شريك قرار دادن براى خدا جايز نيست، چه اين شرك در عبوديت باشد و چه در خالقيت، هردو از گناهان بزرگ و نا بخشودنى است.

انسان اگر از گناه خود پشيمان شود و براى اين‌كه خدا نيز از گناهان او بگذرد، پيغمبر بزرگوار اسلام و يا يكى از أئمه معصومين (عليهم السلام) را در نزد خدا شفيع قرار دهد، به اين معنى كه خداوند جل جلاله به آبروى آن بزرگواران گناهان او را بيامرزد، يا حاجت او را برآورده كند، چنين كارى جايز است؛ ولى اگر مستقيم از غير خدا