انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٥٩ - تنوع لذت بهشتى ها

دارند لذت بيشتر مى‌برند. ممكن است همه در يك مكان بنشينند، يك نوع غذا را تناول كنند، و يك‌نوع نوشيدنى را بنوشند؛ ولى هركدام به اندازه درجه ايمان خود، به اندازه اعمال نيك خود و به اندازه جاه و مقامى كه خدا برايش داده است لذت مى‌برد. درحالى‌كه كسى متوجه لذت بردن بيشتر يا كمتر ديگران نمى‌شود؛ منتهى لذت‌هاى‌شان فرق دارد. لذت‌هاى بهشتى با لذت‌هاى دنيا فرقى زياد دارد، در بهشت كسى‌كه عمل بسيار خوب دارد، لذت بسيار خوب مى‌برد. كسى‌كه عمل كم دارد، لذت كم‌ترى مى‌برد. بدون اين‌كه متوجه لذت ديگران شود. بهشت جاى مقامات است، هركس به اندازه لياقت خود لذت مى‌برد؛ ولى در عين‌حال همه مردم از لذايذ بهشتى راضى هستند و هيچ ناراحتى در بهشت وجود ندارد؛ براى اين‌كه بهشت جاى ناراحتى نيست. البته آيه مباركه به صورت ظاهر در اين مورد چيزى نگفته است؛ ولى اين احتمال بسيار قوى است كه هر كس به اندازه ايمان و عمل خود از نعمت‌هاى بهشتى لذت مى‌برد و از آن‌چه خدا براى‌شان عنايت نموده است راضى هستند.

اين سؤال حتى نسبت به انبياء عليهم السلام نيز مطرح مى‌شود، مگر ممكن است كه انبياى الهى و اولياى بزرگوارش با آن مقام‌هاى بالايى خودشان كه با انسان‌هاى معمولى در يكجا نشسته باشند از يك نوع لذت برخوردار باشند؟؟ آيه مباركه، شامل تمام بهشتى‌ها مى‌شود، فرزندان تمام بهشتى‌هاى‌كه در بهشت مقام پايين‌ترى دارند به والدين‌شان ملحق مى‌شوند. انبياء و اولياى خدا نيز شامل اين آيه مباركه مى‌باشند، آنان نيز دوست دارند با فرزندان‌شان يك‌جا زندگى كنند، همه فرزندان خود را دوست‌