انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٠٠ - خداوند جل جلاله معبود يگانه

اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ»[١] مردم خدا را فراموش كردند و ما نيز مردم را از ياد خودشان برديم. كسى كه خدا را فراموش كند، خود را نيز فراموش مى‌كند، اين حرف قرآن شوخى نيست، تازه مسلمان‌هاى غربى مى‌گويند: از روزى‌كه ما به اسلام ايمان آورديم خود را شناختيم و به‌ياد خود افتاديم؛ يعنى بعد از مسلمان شدن فهميديم كه ما انسانيم، فهميديم كه ما كرامت داريم، فهميديم كه ما كمال لايق داريم؛ قبل از آن، ما خود را گم كرده بوديم و بعد از مسلمان شدن ما خود را يافتيم. دين اسلام رو به پيشرفت و ترقى است و يقيناً مشركين و منافقين قرن بيست و يكم نيز مانند ساير كفار از بين رفته و شكست مى‌خورند، «وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ»[٢] تنها اسلام است كه به اراده خداى حكيم و قدرتمند باقى مى‌ماند.

خداوند جل جلاله معبود يگانه‌

«أَمْ لَهُمْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّهِ سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ»

آيا معبودى جز خدا براى مشركين وجود دارد، خداوند جل جلاله از آن‌چيزى‌كه بر او شريك قرار مى‌دهند پاك و منزه است. مشركين بت‌هاى بى‌جان را كه خود تراشيده بودند پرستش مى‌كردند، در حالى‌كه نه نفعى براى آنان داشت و نه ضررى. «لا يَضُرّ وَلا يَنفَعُ» هيچ‌كارى از آن‌ها ساخته نبود. «سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ» خدا منزه و پاك‌

[١] - حشر/ آيه ١٩

[٢] - توبه/ آيه ٤٠