انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٥٠ - اظهار محبت پروردگار جل جلاله

«فاكِهِينَ بِما آتاهُمْ رَبُّهُمْ وَ وَقاهُمْ رَبُّهُمْ عَذابَ الْجَحِيمِ»

خيلى خوش‌حال هستند به آن چيزهاى كه پروردگارشان براى آنان عطا مى‌كند. خداوند جل جلاله نمى‌خواهد به كسى منت بگذارد كه من اين نعمت‌ها را براى شما داده‌ام؛ بلكه يك نوع اظهار محبت به متقيان است و مى‌خواهد بگويد كه ما متقيان را دوست داريم و به آنان علاقه داريم، در واقع به بندگان بهشتى خود اظهار دوستى و علاقه مى‌كند. «وَ وَقاهُمْ رَبُّهُمْ عَذابَ الْجَحِيمِ» كلمه پروردگار در يك آيه دو مرتبه تكرار مى‌كند و احتمالًا تكرار كلمه «ربُّهُمْ» اظهار محبت بيشتر خداوند جل جلاله به بندگان صالح اوست كه مى‌فرمايد: آن‌چه را كه پروردگارشان به آنان عطا فرموده راضى و خوش‌حال‌اند و پروردگارشان آنان را از عذاب جحيم حفظ مى‌كند.

اظهار محبت پروردگار جل جلاله‌

«كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»

بخوريد و بياشاميد، گواراى تان باد. شما در دنيا بندگان خوبى بوديد، عمل‌هاى نيك و شايسته انجام داديد، بخوريد و بنوشيد از آن‌چه كه در بهشت براى شما است. در روز قيامت اعمال انسان سنجيده مى‌شود، هركس در گيرو اعمال خود است، به هرمقدارى‌كه انسان عمل نيك داشته باشد به همان اندازه به او پاداش مى‌دهد؛ منتهى بعضى اوقات اگر خدا بخواهد بيشتر از اندازه عمل به انسان پاداش مى‌دهد. در اين آيه مى‌فرمايد: خداوند جل جلاله براى متقيان آن‌قدر نعمت مى‌دهد كه آنان خوش‌حال هستند.