انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٢ - نظريه بعضى از مفسرين

مى‌باشد، اگر كسى بگويد زمين ما انسان‌ها، معلوم است كه منظور او از زمين، كره زمين است، هم‌چنين اگر كسى بگويد موجودات زمينى، باز هم معلوم است كه منظور او موجودات زمينى است نه خود زمين. اين دو جمله با هم فرق مى‌كند.

ثالثاً: در بحث قبلى جمله‌ «وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ» معنى كرديم و گفتيم كه آسمان هميشه در حال وسيع شدن است، اين را نيز گفتيم كه بعضى از مفسرين «لَمُوسِعُونَ» را به اين معنى گرفته اند كه" ما آسمان را بنا كرديم؛ ولى به اين حالت باقى نمى‌ماند؛ بلكه ما وسعت دهندگانيم و آن را وسعت مى‌دهيم، مفسرين جمله اسميه را آورده‌اند. از قرآن مجيد نيز تقريباً چنين فهميده مى‌شود كه توسعه دادن آسمان دائمى است و خداوند جل جلاله هميشه آن را توسعه مى‌دهد. اين را هم گفتيم كه اگر ادعاى أخير دانشمندان علم نجوم ثابت شود و ستاره‌ها در هر ثانيه شصت و شش هزار كيلومتر از هم‌ديگر فاصله بگيرند، با نظريه عده‌اى از مفسرين كه مى‌گويند آسمان هميشه در حال وسيع شدن است، مطابقت پيدا مى‌كند.

نظريه بعضى از مفسرين‌

دانشمندان قرن بيست و يكم مى‌گويند كه ستاره‌ها و كهكشان‌ها از يك‌ديگر دور مى‌شوند؛ از وسعت آسمان چيزى نمى‌گويند؛ لذا اين ايراد نيز وجود دارد كه آيا با فاصله گرفتن كرات و كهكشان‌ها، آسمان نيز وسعت پيدا مى‌كند ياخير؟ (اين موضوع تأمل مى‌خواهد) مگر اين‌كه از نظر علمى ثابت شود كه هم‌زمان با فاصله ستاره‌ها،