انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١١٧ - خود شناسى

حالا اگر نعوذ بالله از اين موضوع صرف نظر كنيم كه حيات به خدا مربوط نيست! ديگر هيچ جوابى براى اين سؤال وجود ندارد كه حيات از كجا پيدا شد؛ اين از معجزه قرآن است كه از چندين قرن جلوتر منبع حيات را براى بشر معرفى مى‌كند. انسان، حيوان و نبات، همه مادى است؛ ولى داراى حيات، حركت، عقل، احساس و فكر هستند. همه توليد مثل و تبديل ماده به انرژى مى‌كنند. اين‌ها از كجا شد؟ جواب اين است كه اين‌ها از آثار حيات‌اند و حيات نيز از روح مجرد ما به وجود آمده است، روح مجرد از كجا آمد؟ خداى واحد و حكيم آن را خلق كرده است، همان‌گونه كه تمام كائنات را با قدرت عظمت خود خلق نمود. انسان بايد در برابر قدرت و عظمت خدا تسليم باشد و جاه دارد كه در موقع سجود وقتى‌كه در برابر پروردگار خود پيشانى را به زمين مى‌گذارد راجع به نظام آفرينش كمى فكر كند و خدا را به عظمت و بزرگى‌اش تسبيح نمايد. اگر انسان در موقع ركوع و سجود نماز، به اين موضوعات فكر كند و قدرت لايتناهى خدا را به ياد بياورد و به تشكيلات پيچيده و محيّرالعقول خلقت لحظه‌ى بينديشد، ضمن اين‌كه روحش شفاف مى‌شود، ثواب نمازش نيز خيلى زياد مى‌شود.

خود شناسى‌

«وَ فِي أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ» اين آيه مباركه، در واقع مى‌خواهد به كفار بفهماند كه در جان‌هاى شما آيات و نشانه‌هاى خدا زياد است چرا نمى‌بيند؟ يعنى اگر به نفس خود متوجه شويد و خود را درست بشناسيد، حتماً خدا را مى‌شناسيد. در بعض احاديث‌