انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٠٢ - خيره سرى مشركين

«فَذَرْهُمْ حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ»

رسول من، حالا كه چنين است رهاى‌شان كن، تو وظيفه خود را نسبت به مشركين تمام كردى، آنان را نصيحت نمودى، ارشاد كردى و حجت را بر آنان تمام كردى. اگرآنان ايمان مى‌آوردند به نفع‌شان بود، حالا كه ايمان نياوردند، آنان را ترك كن، همين مقدار كه شما صبر و مقاومت كرديد، كفايت مى‌كند؛ بگذار آنان را به‌حال‌شان تا روزى‌كه به هلاكت برسند. در اين‌كه مشركين چه وقت به هلاكت رسيدند، گفتگو است؛ بعضى از مفسرين مى‌گويند: مراد از هلاكت همان عذاب روز قيامت است، بعضى ديگر مى‌گويند: مراد از هلاكت در همين دنيا است؛ زيرا مشركين در جنگ‌هاى‌كه صورت گرفت به هلاكت رسيدند، مخصوصاً زمانى‌كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم قدرت بيشتر پيدا كرد. البته يك‌عده‌اى از مشركين بعد از فتح مكه مسلمان شدند، به پيغمبر ايمان آوردند؛ اماّ عده‌اى‌كه مسلمان نشدند، اكثراً كشته شدند. خداوند جل جلاله خطاب به پيغمبرش مى‌گويد: بس است تو وظيفه خود را انجام دادى، بس است مشركين را ترك كن. بگذار مشركين به شرك و بت پرستى خود غرق باشند، تا روزى فرا رسد كه به سزاى عمل خود برسند. «فِيهِ يُصْعَقُونَ» ظاهراً" يصعقون" به معناى هلاك شده است؛ زيرا صاعقه را نيز هلاك كننده مى‌گويد. بعضى اوقات يك جرقه روشن در آسمان ديده مى‌شود كه به سرعت طرف زمين مى‌آيد، اگر آن جرقه به كسى اصابت كند حتماً هلاك مى‌شود و حتى اگر به سنگ‌ها اصابت كند، آن‌ها را نيز منفجر مى‌كند