انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٢٨ - دل جوى از پيغمبراكرم صلى الله عليه وآله وسلم

طلب حاجت كند، يا آمرزش گناهان خود را از غير خدا بطلبد، شرك است. مثلًا اگر بگويد: يا رسول الله گناهان مرا ببخش و يا فلان حاجت مرا برآورده كن، اگر اين چنين طلب حاجت كند حرام است.

طلب حاجت به‌صورت مستقيم از پيغمبر باشد يا از كسى ديگر شرك است؛ اگر به نيت شفاعت خدا را به پيغمبرش قسم دهد كه او را ببخشد جايز است؛ منتهى اگر مستقيم از خود پيغمبر بخواهد جايز نيست و انسان به شرك گرفتار مى‌شود؛ زيرا بخشنده گناهان و برآورده كننده حاجات فقط خداى سبحان است. انسان هرچيزى‌كه مى‌خواهد، چه مربوط به دين او باشد، يا مربوط به دنياى او باشد، فرق نمى‌كند، بايد از خدا بخواهد و خواستن حاجت از غير خدا حرام است؛ مگر اين‌كه خدا را به حق بندگان خالص او قسم دهد و يا از بندگان خالص خدا، مانند پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم و أئمه معصومين بخواهد كه از جانب او نزد خدا استغفار كند تا خداوند جل جلاله به‌لطف خود او را مورد عفو و بخشش خود قرار دهد.

دل‌جوى از پيغمبراكرم صلى الله عليه وآله وسلم‌

«كَذلِكَ ما أَتَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا قالُوا ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ»

خداوند جل جلاله مى‌خواهد به پيغمبر بزرگوارش تسلى بدهد. پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم مثل ساير انسان‌ها احساس و عواطف داشت. بعضى موقع مشركين آن‌حضرت صلى الله عليه وآله وسلم را اذيت‌