انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٠ - كره هوا و سنگ هاى آسمانى

در چنين شرايط امكان هرگونه زندگى از بين مى‌رفت، چه زندگى انسانى و چه زندگى حيوانى، هيچ كدام در روى زمين باقى نمى‌ماند؛ براى اين‌كه اگر اكسيژن و كربون زمين از بين برود امكان حيات نيز از بين مى‌رود. خداوند متعال جل جلاله به حكمت بالغه‌ى خود عمق درياها را به حدّى قرار داده است كه به" اكسيژن" و" كربون" زمين ضرر نرساند و لايه خارجى زمين را مقدارى قرار داده كه اكسيژن در آن باقى بماند، تا زندگى در روى زمين ممكن باشد. هزاران مورد ديگر، در دقت صنع اين جهان وجود دارد كه نمى‌شود همه‌ى آن‌ها را نام برده و در مورد آن‌ها صحبت كنيم.

كره هوا و سنگ‌هاى آسمانى‌

كرسى مورسين، در مورد قشر هواى (كره هوا) كه اطراف زمين ما را گرفته مى‌گويد: اگر هواى اطراف زمين اندكى نازك‌تر از آن‌چه‌كه فعلا وجود دارد مى‌بود؛ شهاب‌هاى ثاقب كه روزانه چند ميليون عدد به‌سوى زمين جذب مى‌شود زندگى را در كره زمين مختل مى‌كرد. (شهاب‌ها را ما و شما در آسمان مى بينيم كه جسم كوچكى مانند شعله آتش به‌صورت روشن در بالاى سر ما از هوا رد مى‌شوند، اين‌ها سنگ‌هايى است كه از ساير كرات آسمانى جدا شده‌اند و توسط كره هوا از زمين دفع مى‌شود. هواى دور زمين نمى‌گذارد كه شهاب‌ها پايين بيايند) اين دانشمند مى‌گويد: اگر اين كره هوا كمى نازك‌تر از آن‌چه‌كه هست مى‌بود، تمام اين شهاب سنگ‌ها، در روى كره زمين نازل مى‌شدند. شما فكر كنيد كه اگر روزانه ميليون‌ها شهاب سنگ، در زمين فرود مى‌آمدند، وضع كره زمين تا حالا چگونه مى‌شد؟ ساختمان‌ها خراب‌